Árið 2007 var samþykkt viðbót við lög nr. 50/1987, umferðarlögin, sem skyldar bifhjólafólk til þess að vera í hlífðarfatnaði á hjólum sínum. Í lögunum stendur „Þá skal hver sá sem er á bifhjóli nota viðurkenndan lágmarkshlífðarfatnað ætlaðan til slíkra nota“. Ráðherra er síðan ætlað að skipa nefnd sem á að skilgreina hvað er lágmarks hlífðarfatnaður. Bifhjólasamtök lýðveldisins, Sniglar, áttu stóran þátt í því að þessi lög voru sett en tilgangurinn var sá að stuðla að því að fá niðurfellda tolla af hlífðarfatnaði á grundvelli þess að um öryggisbúnað væri að ræða. Þrátt fyrir góðan tilgang hefur ekkert annað komið út úr þessari viðleitni Snigla, til að fá verð á hlífðarfatnaði lækkað, en að nú sitjum við uppi með lög sem eru mun strangari en víðast hvar annarstaðar en áfram eru tollarnir þeir sömu.

Frá því að þetta ákvæði fór inn í lögin hefur verið deilt um það. Bifhjólafólk hefur sett sig alfarið á móti þessu ákvæði og vill það út úr umferðarlögunum og er núverandi umferðarnefnd Snigla þar engin undantekning. Ástæður þess að bifhjólafólk hefur verið á móti þessu ákvæði eru margar. Ein helstu rök þeirra er að með þessu ákvæði er verið að setja bifhjólafólki á Íslandi mun strangari reglur en tíðkast í Evrópu og þó víðar væri leitað. Í Evrópu miðast lög um hlifðarfatnað bifhjólafólks við það að skylda atvinnuökumenn bifhjóla til að vera í viðurkenndum hlífðarfötum. Noregur setti í lög hjá sér skildu um notkun hlífðarfatnaðar en drógu það svo til baka og eru nú lög þeirra til samræmis við önnur lönd Evrópu.

Viðmiðið við Evrópu er ekki það eina sem sett hefur verið út á í sambandi við þessi lög. Síðastliðið haust gerðu Bifhjólasamtök lýðveldisins, Sniglar, könnun á hlífðarfötum hjólafólks. Var könnunin gerð bæði með því að fá hjólafólk til að svara nokkrum spurningum á vefsíðuni hjólafólk.is og einnig var farið í verslanir og hlífðarfatnaður skoðaður. Í ljós kom að einungis um 25% hlífðarfatnaðar var merktur með Evrópustaðli, svokallaðri CE merkingu. Engu að síður var um að ræða fatnað frá þekktum og virtum framleiðendum á borð við Spidi, Rukka og Hein Gericke. Með því að gera kröfu um viðurkenndan lágmarkshlífðarfatnað er því verið að takmarka valið hjá bifhjólafólki alveg gríðarlega með tilheyrandi kostnaði sem því fylgir.

En það eru ekki bara lagaleg og fjárhagsleg rök fyrir afstöðu bifhjólamanna. Eins og allir vita liggur Ísland á norðurhveli jarðar og það frekar norðarlega. Hitastigið er því oftar en ekki þannig að nauðsynlegt er að búa sig vel ef það á að njóta ferðarinnar en ekki vera skjálfandi af kulda í hvert sinn sem stoppað er. Fyrir vikið er bifhjólafólk oftar en ekki í þykkum hlífðarfatnaði því fötin verja ekki eingöngu gegn slysum heldur einnig fyrir veðri og vindum.

En afhverju ekki bara að hafa notkun hlífðarfata lögbundna? Fyrir þá sem ekki þekkja til er þetta eðlileg spurning. Einu upplýsingarnar sem þeir hafa eru úr blöðunum þegar þau fjalla um alvarleg bifhjólaslys. En það gefur ekki endilega rétta mynd af vandamálinu. Málið er nefninlega ekki alveg svona einfalt. Hlífðarfötin verja vissulega líkamann í slysum og koma í veg fyrir að húðin tætist þegar að bifhjólamaðurinn rennur eftir götunni eftir að hafa fallið af hjólinu. En stóra hættan felst ekki endilega í því að detta. Stóra hættan er þegar og hvernig viðkomandi stöðvast. Ef bifhjólamaður dettur af hjólinu og rennur á bakinu þar til hann stöðvast eru mjög miklar líkur á því að hann standi upp nánast óskaddaður ef hann er í hlífðarfötum. Hins vegar ef hann stoppar mjög snögglega, t.d. á stólpa fyrir vegrið eða ljósastaur þá eru mun meiri líkur á því að hann slasist alvarlega og breytir þá hlífðargallinn litlu. Það er því ekki endilega fallið sem skaðar heldur hvernig þú stöðvast eftir fallið.

Hugsa þarf vegakerfið fyrir alla sem um það fara. Mörg lönd hafa farið út í að setja sér svokallaða núllsýn þar sem þau setja sér það markmið að útrýma öllum dauðaslysum og alvarlegum slysum. Noregur er eitt þessara landa og hefur vegagerðin þar, í samvinnu við NMCU, Norwegian Motorcycle Union, útbúið handbók um hönnun vega sem eru örugg fyrir bifhjólafólk. Í þessari handbók er farið yfir það hvað ber að varast við vegahönnun og komið með hugmyndir að úrbótum eins og t.d. í sambandi við staðsetningu umferðarskilta, vegriða og þar fram eftir götunum.

Það að lögbinda notkun hlífðarfatnaðar hjá bifhjólafólki er því svolítið að byrja á vitlausum enda. Bifhjólafólk er almennt mjög meðvitað um öryggi sitt og er því upp til hópa mjög duglegt við að nota hlífðarföt. Þetta er svolítið eins og að skylda endur til þess að vera fiðraðar, hljómar kannski skynsamlegt en er í raun algjör óþarfi. Með því að draga úr líkum á því að bifhjólamaður lendi á fyrirstöðu sem stoppar hann eftir að hafa fallið af hjólinu er hægt að draga mun betur úr hættunni á alvarlegum slysum heldur en með setningu laga um notkun hlífðarfatnaðar. Það er því eðlileg krafa að stjórnvöld byrji á réttum enda í stað þess að setja lög sem eru ekki í neinu samræmi við lögin í nágrannaríkjum okkar.

Í 48. grein stjórnarskrár Lýðveldisins Íslands stendur “Alþingismenn eru eingöngu bundnir við sannfæringu sína og eigi við neinar reglur frá kjósendum sínum.” Þessari grein stjórnarskrárinnar hefur ekki verið farið eftir í allangan tíma að mati margra því flokksræðið á alþingi hefur verið algjört. Fyrir vikið varð það ein af kröfum búsáhaldarbyltingarinnar að flokksræðið yrði minnkað með einhverju móti svo þetta ákvæði stjórnarskrárinnar yrði virkt á ný.

Inn á þingi hefur minna borið á þessari kröfu. Þó var þetta ein af réttlætingunum hjá þingmönnum Hreyfingarinnar fyrir því að fara út í pólitísk hrossakaup og slitu sig svo út úr Borgarahreyfingunni. Einnig hafa nokkrir þingmenn VG nýtt sér þennan rétt sinn í IceSave málinu og hafa staðið á sinni sannfæringu þvert á það sem að flokkurinn hefur viljað og gert. Ekki hefur borið mikið á því að Ögmundur og co í vilta vinstrinu hafi verið gagnrýnd fyrir það að hafa sjálfstæðan vilja og sannfæringu heldur hefur verið meira í þá áttina að þau hafi með þessu verið að færa stjórnarandstöðunni, og þá sérstaklega Framsókn og sjálfstæðisflokkunum, spilin upp í hendurnar í viðleitni sinni við að komast aftur að kjötkötlunum.

En nú um síðustu helgi kusu tveir nafngreindir einstaklingar að fylgja eigin sannfæringu og sniðganga þjóðaratkvæðagreiðsluna um IceSave sem þeim fannst vera markleysa. Hafa þau uppskorið mikla gagnrýni fyrir þetta því sem þjóðkjörnir fulltrúar okkar á þingi og í ríkisstjórn beri þeim að sýna lýðræðinu þá virðingu að mæta á kjörstað.

Maður veltir því fyrir sér hvaða virðing það er fyrir stjórnarskránni og 48. greininni ef það á að neyða menn til að taka þátt í atkvæðagreiðslu gegn eigin sannfæringu? Ef þessi grein á að gilda inn á þingi á hún þá ekki alveg eins að gilda fyrir þessa einstaklinga utan þings líka?

Spyr sá sem ekki veit.

Snemma árs 2006 tók ég eina bestu ákvörðun lífs míns. Ég ákvað að læra á mótorhjól. Þetta er sú ákvörðun, ásamt því að flytja til Reykjavíkur og fara í skóla, sem hefur breytt mínu lífið hvað mest. Áður en ég tók þessa ákvörðun að læra á mótorhjól voru hjólin fyrst og fremst eitthvað spennandi og flott sem að maður sá annað slagið. En eftir að ég tók prófið og keypti mér hjól hefur þetta breyst í því að vera stór og mótandi þáttur í lífi mínu. Sumarið er nú orðið meira og minna skipulagt í kringum hjólamennskuna.

Þegar ég var loksins búinn að taka prófið fór ég að velta hlutunum aðeins fyrir mér. Ég vissi um Sniglana og kannaðist aðeins við sögu þeirra. Ég fór að skoða vefsíðu Sniglanna og sá að þar var á ferðinni batterí sem að lét sig hagsmuni hjólafólks varða. Þar sem að maður var nú búinn að heyra það að margir litu nánast á hjólafólk sem annars flokks aðila í umferðinni, tryggingarfélögin væru óbilgjörn (sem maður fann fyrir sjálfur þegar hjólið var tryggt) og þar fram eftir götunum vildi ég leggja mitt af mörkum við að bæta úr þessu. Það minnsta sem ég gæti væri að ganga í Bifhjólasamtök Lýðveldisins, Snigla, enda væru það í raun einu hagsmunasamtök hjólafólks.

Eftir að hafa tekið þessa ákvörðin, að ganga í Sniglana, og stoltur farinn að styðja við bakið á hagsmunabaráttu hjólafólks, fór ég að kíkja á félagsfundi. Ég fór að kynnast betur starfi Sniglanna og hvað þeir hafa verið að gera fyrir hagsmuni hjólafólks. Ég hef líka kynnst mistökum sem Sniglar hafa gert í baráttunni eins og t.d. hlífðarfatafrumvarpið ógurlega, sem aldrei hefði átt að ná alla leið. Sem betur fer lítur út fyrir að það hafi tekist að leiðrétta þau mistök en kostaði það samt þrotlausa vinnu umferðarnefndar Snigla.

Í tengslum við vinnuna við að leiðrétta hlífðarfatafrumvarpið fór ég að kynna mér hvernig staðið væri að þessum málum í löndunum í kringum okkur. Þar var alltaf það sama upp á teningnum. Hagsmunasamtök nágrannalanda okkar eru í FEMA. Ég fór því að kynna mér FEMA af einhverri alvöru, hvað þau standa fyrir og hvað þau hafa gert. Eftir því sem ég kynnti mér FEMA betur hugsaði ég alltaf meir og meir með mér, hvers vegna í ósköpunum erum við ekki meðlimir? Við tilheyrum Evrópu og erum í EES þannig að lög og reglugerðir EU rata alltaf á endanum hingað. Með því að vera í FEMA værum við komin með möguleikann á því að hafa áhrif á þessi lög strax í  upphafi. Við værum líka komin með sterkan þrýstihóp á bakvið okkur í baráttunni við yfirvöld hér heima.

En svo ég svari nú spurningunni minni þá gekk ég í Sniglana fyrst og fremst af því að ég vildi leggja mitt af mörkum í baráttunni fyrir hagsmunum hjólafólks. Ég tel að Sniglarnir, sem samkvæmt ákvæðum í lögum samtakanna, eru hagsmunasamtök, eigi að stíga skrefið til fulls og skilgreina sig endanlega sem hagsmunasamtök en ekki klúbbur. Sem hagsmunasamtök er ég líka á þeirri skoðun að Sniglarnir eigi að starfa með öðrum hagsmunasamtökum í evrópu og besta leiðin til þess er að ganga í FEMA. Þannig væru Sniglar orðnir mun betur í stakk búnir til að berjast fyrir málefninu og með aðgengi að gögnum FEMA þyrftu þeir ekki alltaf að finna upp hjólið upp á nýtt.

Gunnar Gunnarsson
#1837

Pistill þessi er líka inn á sniglar.is

Eftir jarðskjálftan á Haiti hafa margir bloggarar farið hamförum og viljað ólmir fara að nýta sér rústabjörgunarsveitina, sem send var á vettvang, í pr æfingar fyrir alls ótengt mál, nefninlega IceSave. Blaðamenn hafa sumir hverjir fallið í þessa gildru auk þess sem fréttamat íslenskra fréttamanna er oft ansi brenglað. Þannig var aðalmálið að íslenska sveitin skildi vera með þeim fyrstu sem mætti á svæðið og það virtist meira að segja skyggja á þá staðreynd að  miklar hörmungar höfðu gengið yfir Haiti.

En komment sem ég sá á blogginu hjá Agli Helga er eitt það sóðalegasta sem ég hef séð í þessu samhengi. Ég er búinn að sjá marg misgáfulegt eins og t.d. fréttina hjá Pressunni en sú frétt er eiginlega bara hátíð við hliðina á þessu kommenti.

Kommentið er sem hér segir:

“Fólk hefst við úti á götum. Út um allt eru rotnandi lík. Matur og vatn er af skornum skammti. Hætta er á farsóttum. Vanmátturinn getur snúist upp í andúð á björgunarsveitum. Einnig er hætta á að glæpaöfl gangi á lagið, fari að nærast á ástandinu með ránum og gripdeildum.”

Þetta verður verra hér ef við samþyggjum IceSave.

Menn sem láta svona út úr sér eiga að skríða ofan í djúpa holu og ekki láta sjá sig aftur fyrr en þeir átta sig á því að siðaðir menn segja ekki svona lagað. Nógu lágt hafa menn nú lagst í allri IceSave umræðunni (ef umræðu skildi kalla) þó svo að menn séu ekki að líkja mögulegu ástandi sem verður ef IceSave verður samþykkt við hörmungarnar sem þarna eiga sér stað. Fátæktin og ömurlegheitin voru víst nóg þarna fyrir.

Svei þér.

Um hver áramót hittist vinahópurinn og borðar áramótasteikina saman. Venjan er sú að hver og einn leggi eitthvað til. Húsráðendurnir sjá um kalkúninn og meðlætið með honum. Einhverjir koma með vínið með matnum og svo sér einhver um eftirréttinn. Undanfarin ár hef ég, í samvinnu við Agga vin minn, séð um forréttinn. Við reynum alltaf að finna upp á einhverju nýju og alltaf reynum við að hafa einhverskonar fisk til að vega upp á móti kalkúninum.

Í ár varð fyrir valinu að hafa steikta bleikju. Eftir að hafa gramsað aðeins á netinu fann ég uppskrift á mbl.is sem mér leist mjög vel á og ákvað ég að láta vaða á að nota hana. Skemmst er frá því að segja að þetta heppnaðist mjög vel og rann bleikjan ljúflega niður.

En hér kemur uppskriftin fyrir þá sem vilja prófa.

Steikt bleikja undir stökku brauði

Fyrir 4

Hráefni

• 800g Bleikjuflök (roð og beinlaus)
• 4 stk brauðsneiðar
• 2 stk eggjarauða
• 3msk apíkósusulta
• 3msk soyasósa
• 1 tsk chilisósa(eða fínt saxaður chili)
• 1 tsk hvítlaukur (fínt saxað)
• 1 tsk sesamolía
• 1 msk kóríander (fínt saxað)
• 1/2 lime limesafi

Aðferð

Skerið skorpu af brauðsneiðum og rúllið yfir það með kökukefli þar til að brauðið verður eins þunnt og hægt er.
Skerið bleikjuna niður í bita og penslið með eggjarauðunni og kryddið með salti og pipar, steikið í olíunni á heitri pönnu á brauðhliðinni fyrst.
Í sósuna er öllu blandað vel saman og smakkað til með salti og pipar. Borið fram með góðu salati.

Mennt er máttur sagði enski heimspekingurinn Francis Bacon. En ríkisstjórn Íslands og hið háa alþingi virðast ekki alveg vera sammála honum, alla vega ekki miðað við niðurskurð sem að hefur átt sér stað í menntakerfinu. Og nú rétt fyrir jól fá svo framhaldsskólanemar sem stundað hafa nám í kvöldskóla aldeilis rausnarlega jólagjöf frá stjórnvöldum. Þreföldun á skólagjöldum í kvöldskóla fór nánast umræðulaust í gegnum alþingi og er nú gjaldið komið í 7500 krónur á einingu en var áður 2500 krónur.

Það verður að segjast eins og er að þessi hækkun er algjörlega glórulaus og sú tekjuaukning sem að þetta á að hafa í för með sér mun alls ekki verða eins og stjórnvöld ætlast til því mjög margir munu hrekjast frá námi vegna kostnaðar. Ástæðan fyrir þessari hækkun er sú að fjárframlög til kvöldnáms er skorið niður í fjárlögum og því þurfa framhaldsskólar að brúa bilið með hækkun námsgjalda.

Og umræðan um þetta virðist hafa verið brandari. Samkvæmt heimasíðu alþingis var aðeins einn aðili sem talaði í fyrstu umræðu,  þ.e. flutningsmaður frumvarpsins, Katrín Jakobsdóttir. Í annari umræðu voru þeir reyndar sex sem töluðu en fjórir þeirra fóru í pontu til að ræða fundarstjórn. Í þriðju og síðustu umræðu tók svo ekki einn einasti þingmaður til máls.

Nú verð ég að játa það á mig að ég er pínulítið hættur að skilja stjórnvöld (ekki það að ég hafi botnað mikið í þeim hér áður fyrr). Voru þeir sem urðu atvinnulausir hvattir til að fara í nám? Áttu þeir ekki að reyna að auka við þekkingu sína svo þeir væru betur undir það búnir að fara aftur á vinnumarkaðinn þegar betur árar? Þessar aðgerðir eru nú ekki beint til þess fallnar að laða menn í nám.

Í dag skammast ég mín og vil biðja þjóðina fyrirgefningar. Ég ætlaði ekki að gera þetta en því miður umbreytast góðar meiningar stundum í andhverfu sína og það gerðist í þessu tilfelli.

Ég tók þátt í því að stofna stjórnmálaflokk í vor. Einn megin tilgangurinn með þessu var að reyna að ná inn fólki á þing og stuðla svo að heiðarlegum og opnum stjórnmálum. Við vildum berjast gegn hvers konar baktjaldamakki og hrossakaupum. Sandkassaleikurinn sem stundaður er í Alþingishúsinu er eitthvað sem við vildum ekki taka þátt í. Málefnin áttu að skipta máli en ekki hver sagði hvað.

Vopnuð þessum hugsjónum örkuðum við af stað og hófum kosningabaráttuna. Við gerðum okkur vonir um að ná inn einum til tveimur þingmönnum en reyndin varð fjórir. Það var almenn ánægja með þennan árangur og skipti þá engu hverjir það voru sem komust á þing þar sem þingmennirnir áttu fyrst og fremst að vera framlenging okkar umbjóðenda í málefnum okkar. En Adam var ekki lengi í paradís. Ekki var liðinn langur tími þar til hluti þingmannanna lenti upp á kannt við stjórn flokksins. Reyndar var það að einhverju leiti hafið fyrir kosningar en það náði nýjum hæðum þegar ljóst var að þessir einstaklingar hefðu náð inn á þing.

Fljótlega eftir að þingstörf hófust fóru fram fyrstu hrossakaupin. Icesave átti að afgreiða með hótun um að styðja ekki aðildarumsókn að ESB, eitthvað sem að frambjóðendur voru allir sammála um að ætti að fara í og töluðu meira að segja um það í sjónvarpsviðtölum fyrir kosningar. Einn af þingmönnunum, Þráinn Bertelsson, vildi reyndar ekki taka þátt í svona hrossakaupum þvert á hugsjónir flokksins og fyrir vikið var hann útskúfaður af hinum þingmönnunum og náði það hámarki þegar að samflokkskona hans sendi fyrir “mistök” tölvupóst á óviðkomandi aðila þar sem að hún gefur það í skyn að Þráinn sé með heilahrörnunarsjúkdóm. Þetta varð á endanum til þess að hann sagði sig úr þinghópnum og er nú óháður þingmaður.

Á haustmánuðum klufu þingmennirnir sig úr Borgarahreyfingunni þegar þeir sáu fram á að fá ekki að vera eins og frekir krakkar í sælgætisbúð og fá allt upp í hendurnar eins og þeir vildu, óháð vilja félagsmanna. Þeir vildu ekki einu sinni reyna að miðla málum eða koma að því að laga til ný lög BH með breytingartillögum á landsþinginu. Frekar ruku þau á dyr og vældu í fréttamönnum yfir nokkrum liðum í lögunum. Þegar uppi var staðið var síðan öllum þeim atriðum sem þau kvörtuðu yfir í lagadrögunum breytt.

Upp úr þessu varð til nýr flokkur. Þau voru nú reyndar ekki hugmyndaríkari en það að þau gátu ekki fundið frumlegra nafn en Hreyfingin og reyndu þannig að nýta sér þá athygli sem að Borgarahreyfingin var þegar búin að fá. En hugsjónirnar virðast þau hafa skilið eftir í BH því enn stunda þau pólitíska skrípaleiki. Þau virðast algjörlega hafa gleymt öllum fyrirætlunum um heiðarlega og hreinskilna pólitík. Frekar stunda þau skotgrafarpólitík á borð við málþófið í Icesave umræðunni sem að er búin að vera í gangi síðustu daga. Hefur það eitthvað með heiðarleg stjórnmál að gera að búa til stundaskrá yfir það hver eigi að segja hvað og hverjir eigi að svara?

Ég vil því biðja þig, kæra þjóð, afsökunar á því að hafa átt þátt í því að koma þessu liði inn á  þing. Ég vildi, og vil enn, fá heiðarlega stjórnmálamenn sem láta málefnin ráða en ekki hver segir hvað. Þar sem mál eru afgreidd þvert á alla flokkapólitík og menn styðja góð málefni óháð flutningsaðila. Þar sem hagsmunir þjóðarinnar eru hafðir að leiðarljósi en ekki hagsmunir flokksins. Þar sem sérhagsmunapot þekkist ekki heldur sé faglega staðið að öllum ákvörðunum og ráðningum. Þar sem það skiptir ekki öllu máli að vera við völd heldur sé aðalmálið að láta gott af sér leiða. Þar sem stjórnarandstaðan veitir stjórninni eðlilegt aðhald á málefnalegan hátt og þar sem stjórnin er tilbúin til að hlusta á það sem stjórnarandstaðan hefur að segja og tekur tillit til þess ef rökin eru góð og rétt.

Þetta er kannski óraunhæft en ég á mér þennan draum og því vil ég biðjast afsökunar á því að hafa ekki gert betur í tilraun minni við að láta þennan draum rætast.

Fyrir rúmum fjórum árum lét ég loksins þann draum rætast að fá mér alvöru myndavél. Fyrir valinu varð notuð Canon EOS 620 filmuvél og fékk ég með henni tvær linsur. Þessi kaup urðu upphafið af ferðalagi sem sér ekki fyrir endann á. Það liðu ekki nema 6 mánuðir þangað til ég var kominn með digital vél, EOS 350D og farinn að taka myndir af miklum móð. Ég sótti námskeið í ljósmyndun, keypti bækur um ljósmyndun og kynnti mér vinnslu ljósmynda. Ég var líka á tímabili kominn með búnað til að framkalla filmurnar úr gömlu vélinni en gaf það upp á bátinn á endanum vegna aðstöðuleysis.

Núna í haust ákvað ég svo að stíga skrefið til fulls og skráði mig í grunnnám upplýsinga- og fjölmiðlabrautar Tækniskólans með það fyrir augum að klára svo í kjölfarið ljósmyndabrautina hjá þeim. Reyndar hef ég hug á því líka að taka grafíska miðlun en það er önnur saga. Ég er s.s. að dunda mér við þetta núna í fjarnámi og ætla að reyna að klára allt grunnnámið þannig og stytta þannig eins og ég get tímann sem að ég þarf að vera í skólanum sjálfum.

En þar sem að ég er nú farinn að feta þessa braut, í áttina að því að geta kallað mig ljósmyndara án forskeytisins áhuga, ætla ég að fara að ota mínum tota. Ég hef að vísu í langan tíma verið með myndagallerí á síðunni minni og svo valdar myndir á flickr en í gær kláraði ég að setja upp ljósmyndablogg þar sem ég mun hægt og rólega setja inn þær myndir eftir mig sem ég tel vera einna besta. Ég er svo að þróa það með mér hvaða upplýsingar ég set inn með hverri mynd og hversu miklar. Eins og er set ég bara smá lýsingu á myndinni og stað og stund þegar hún er tekin en hugsanlega mun ég bæta við upplýsingum um helstu stillingar vélarinnar þegar ég tók myndina.

Vonandi eiga sem flestir eftir að njóta myndanna og ef einhver hefur áhuga á því að eignast útprentanir af þeim er ég alltaf tilbúinn til samninga.

Annað slagið skrepp ég í bíó enda áhugamaður um kvikmyndir. Þó hefur áhugi minn á því að horfa á kvikmyndir í bíóhúsum bæjarins farið snarminnkandi undanfarin ár. Kemur þar ýmislegt til. Fyrir það fyrsta þá hefur bíóupplifunin færst mikið heim í stofu með tilkomu skjávarpans og heímabíókerfisins. Maður hefur myndina á stóru tjaldi í stofunni og hljóðið allt í kringum sig. Það er einna helst að maður sé latur við að útvega nauðsynlega veitingar eins og popp (eða nachos) og goslaust gos.

En það eru ekki bara gæði heimabíósins sem hefur gert það að verkum að maður fer alltaf sjaldnar í bíóhúsin. Það er ekki síður lélegur standar íslenskra bíóhúsa sem fælir mann frá. Það fer, sem dæmi, alltaf í taugarnar á mér að sýningin skuli aldrei byrja á auglýstum tíma. Í síðustu bíóferð minni mætti ég tíu mínútum eftir auglýstan tíma. Samt þurfti ég að bíða í 5 mínútur eftir að myndin byrjaði. Í Englandi er þetta þannig að auglýst er hvenær mynd á að byrja og líka hvenær hleypt er inn í salinn. Þá getur maður mætt snemma og horft á auglýsingar ef maður vill tryggja sér góð sæti eða mætt seint og losnað við auglýsingarnar.

Annað sem mér leiðist við íslenskt bíó eru hlé. Það virðist vera lífsins ómögulegt að bjóða upp á sýningar án hlés þó það væri ekki nema ein á dag. Nú er ég ekki að segja að ég sé alfarið á móti því að hafa hlé í bíó því sumar myndir hreinlega krefjast þess að það sé hlé og þá sérstaklega mjög langar myndir. Vandamálið er ekki síður það að sýningarstjórar á Íslandi hafa fæstir einhverja tilfinningu fyrir því hvenær hentar best að hafa hlé. Þannig er oft verið að skella á hléi í miðjum spennuatriðum. Eitt versta dæmið sem ég hef upplifað af lélegri tímasetningu á hléi var reyndar fyrir 2-3 árum síðan þegar sett var hlé þegar 20-30 mínútur voru eftir af nærri tveggja tíma mynd.

Oft lendir maður í því í bíó hér á landi að fókusinn sé ekki réttur á myndunum og jafnvel hefur það komið fyrir að hún er í eitthvað skrítnum hlutföllum. En í síðustu bíóferð fékk ég eiginlega nóg af svona furðulegum uppákomum þegar ég tók eftir því að textanum var varpað ofan á myndina með sér skjávarpa. Þetta hefði svo sem verið í lagi ef ekki hefði verið fyrir ljósa rammann sem að sást alltaf þegar voru nætursenur eða dökkar senur. Ég get alveg skilið það að reynt sé að nota einhverja svona tækni í bíó vegna kostnaðar en það er lágmark að svona hlutir eyðileggi ekki fyrir manni myndina.

Því miður sýnist mér að bíóferðum eigi eftir að fækka enn frekar eftir þessa upplifun og glápið færist nánast alfarið heim í stofu. Þar er ég líka laus við blaðrandi unglingana sem að bíóhúsin hýsa.

Það er logn og sólin skín. Ekki er ský á himni. Á tjörninni er lítil önd. Þetta er greinilega steggur því hausinn á honum er fagurgrænn og goggurinn er gulur. Litla öndin syndir fram og aftur á tjörninni og stingur reglulega hausnum ofan í vatnið til að ná sér í æti. Ofan í vatninu eru lirfur sem að öndin grípur með gogginum og rennir niður. Ein lirfan reynir að stinga sér á milli tveggja rauðlitaðra steina en öndin stingur sér á eftir henni og grípur í hana þegar lirfan er að hverfa á milli steinanna. Upp úr vatninu kemur svo öndin og hristir af sér vatnið þannig að vatnsdroparnir þeytast í allar áttir og mynda hringlaga gárur á vatninu. Í sömu andrá heyrist hundsgelt frá sveitabæ sem er í eins kílómetra fjarlægt frá tjörninni. Öndin verður vör um sig og horfir vandlega í kringum sig. Hún syndir út á mitt vatnið og bíður þar grafkyrr.

Sveitabærinn er hvítt tveggja hæða steypuhús með háreistu rauðu þaki. Múrhúðin utan á húsinu er farin að gefa sig þannig að það glittir í steinhnullunga sem notaðir voru sem styrking í steypuna þegar húsið var byggt. Upp að útidyrahurðinni eru steyptar tröppur. Hurðin á húsinu opnast og út úr því kemur maður um fertugt. Hann er grannvaxinn og hár, nálægt tveimur metrum. Maðurinn er klæddur ljósbrúnum felugalla og er með tvíhleypta haglabyssu á öxlinni. Á móti honum fyrir utan húsið tekur svartur labrador hundur. Hundurinn geltir einu sinni og dillar rófunni ákaft.  Maður beygir sig niður og klappar hundinum og labbar svo af stað í áttina að tjörninni. Hundurinn fylgir í humátt á eftir og ákafinn í honum er það mikill að hann hleypur í hringi í kringum manninn. Þeir labba eftir nýslegnu túninu þar til þeir koma að meters djúpum skurði. Maðurinn tekur tilhlaup og stekkur yfir skurðinn en hundurinn stekkur ofan í hann og svo upp úr honum aftur hinu megin við skurðinn. Þegar yfir skurðinn er komið tekur við óræktað land. Grasið er næstum hnédjúpt og hundurinn hverfur nánast í grasið. Aðeins stendur höfuðið og rófan upp úr. Þeir labba áfram í rólegheitunum í áttina að tjörninni en í þetta skiptið heldur hundurinn sig við hlið mannsins. Þegar þeir eru komnir hálfa leið að tjörninni fer maðurinn að hægja á sér og horfir í kringum sig.

Úti á tjörninni er öndin farin að synda um aftur og leitar að æti. Hún stingur höfðinu í vatnið og kemur upp með lítið skeldýr sem að hverfur jafnharðan ofan í öndina. Hún lítur samt reglulega upp og skimar í kringum sig til að athuga hvort það sé eitthvað á ferðinni. Þegar litla öndin er búin að gera þetta í tíu mínútur hættir hún að horfa svona mikið í kringum sig og stingur höfðinu aftur og aftur í vatnið til að ná sér í fæðu. Þegar hún er búin að gera þetta um fimmtán sinnum hættir hún því og fer að snyrta sig með því bíta lauslega í fiðrið á sér. Hún stingur svo hausnum eldsnöggt ofan í vatnið eins og til að skola af sér og nuddar svo hausnum á bakið á sér. Hún tekur ekki eftir því, á meðan á þessu stendur að hreyfing er í grasinu á tjarnarbakkanum.

Maðurinn er farinn að nálgast vatnið og er farinn að læðast áfram. Hundurinn fylgir fordæmi húsbónda síns og er hættur að dilla rófunni og fylgir manninum rólega eftir. Þegar um 50 metrar eru eftir að tjörninni leggst maðurinn á fjórar fætur og skríður áfram. Hann heldur nú á byssunni fyrir framan sig og er tilbúinn til að beita henni ef það flögrar upp fugl. Maðurinn sér nú litlu öndina þar sem að hún syndir á tjörninni og réttir hann út hendina til merkis um að hundurinn eigi að bíða. Hundurinn hlýðir húsbónda sínum og liggur nú grafkyrr í grasinu. Maðurinn mjakar sér að nær tjarnarbakkanum og mundar byssuna. Það heyrist hár hvellur þegar hann  hleypir af.

Litla öndin snýr baki í tjarnarbakkann og heldur áfram að snyrta sig. Á meðan hún er að snyrta sig snýst hún hægt og rólega þannig að hún snýr loks að bakkanum. Þegar hún lítur upp sér hún eitthvað skrítið uppi á tjarnarbakkanum. Það er langt rör þar sem að beinist að henni. Skyndilega heyrist hár hvellur og litla öndin kippist til. Hún reynir að fljúga í burtu en annar vængurinn lafir máttlaus niður með búknum á henni. Hún reynir líka að synda í burtu en sundtökin verða veikari og veikari. Hún er aðeins komin um meter frá þeim stað sem að hún var á þegar að hvellurinn heyrðist þegar að hún heyrir hljóð nálægt sér. Allt í einu sér hún gapandi skoltinn á hundinum sem að bítur um hálsinn á henni.

Hundurinn kemur svamlandi upp á tjarnarbakkann aftur með líflausa öndina í kjaftinum. Hann hleypur til húsbónda síns og sleppir öndinni við fæturna á honum. Maðurinn klappar á hausinn á hundinum og segir við hann „Duglegur strákur“.

Sagan hér að ofan var skrifuð sem verkefni í áfanganum PLN102F – Prent-, Ljósvaka- og Netmiðlar á ljósmyndabraut Tækniskólans