Undanfarið hef ég verið að fylgjast með umræðunni um flóttamennina sem að til stendur að tekið verði á móti og komið fyrir upp á Akranesi. Ekki hefur mér hugnast málflutningur Magnúsar Þórs Hafsteinssonar og er á því að allt eða nánast allt sem að hann hefur haft fram að færa í þessu máli standist ekki skoðun. Eitt af því sem að hann hefur tönglast á er að bæjarfulltrúar á Akranesi hafi fengið nánast engar upplýsingar um þetta mál allt saman og að tími til undirbúnings sé nánast enginn. Við fystu sýn gæti þetta hljómað sannfærandi hjá Magnúsi en við nánari athugun kemur í ljós að búið var að framámenn Akraness voru búnir að funda tvisvar með fulltrúum flóttamannanefndar. Á þessum fundum var farið ítarlega yfir móttöku flóttafólksins, viðmiðunarreglur flóttamannanefndar kynntar og skýrsla síðasta flóttamannaverkefnis afhent. Á þessum fundum gátu menn spurt um hvaðeina sem menn langaði að fá að vita og þar sem að Magnús var nú einn af þeim sem að sat þessa fundi, ef ekki báða þá alla vega annan þeirra. Fylgdist Magnús ekki með á þessum fundum? (Reyndar miðað við óstaðfestar sögur þá gerði hann það einmitt ekki) Eitt af því sem að reynsla skilar er að undirbúningur styttist. Þetta þekki ég eftir að hafa tekið að mér kennslu fyrir ákveðið fyrirtæki hér í bæ og sá náttúrulega fljótt að þegar að ég kenndi sama námskeiðið í annað sinn þá þurfti ég styttri tíma til undirbúnings. Má þá ekki segja að reynsla þeirra sveitarfélaga sem nú þegar hafa tekið á móti flóttamönnum, eins og t.d. Reykjanessbæjar, en félagsmálastjóri greindi einmitt frá reynslu sveitarfélagsins af móttöku flóttamanna árið 2001, geri það að verkum að hægt er að stytta undirbúningstímann? Ef menn geta ekki lært af því sem að aðrir miðla til þeirra þá er hreinlega eitthvað að. Þannig að ef Magnús og félagar geta ekki nýtt sér reynslu annara sveitarfélaga af því að taka á móti flóttamönnum þá er Magnús kannski ekki starfi sínu vaxinn. Magnús hefur líka talað mikið um að ekki sé til ítarlegar upplýsingar um samsetningu hópsins sem að á að koma. Ef Magnús hefði gefið sér tíma til að kynna sér málið aðeins í stað þess að fara strax í vörn þá hefði hann séð að miðað við vinnureglur flóttamannanefndarinnar þá geta þessar upplýsingar ekki legið frammi eins og staðan er í dag því endanlegur hópur hefur ekki verið valinn. Það sem að er hins vegar vitað hvaðan hópurinn kemur og gróflega hvernig samsetning hans verður þar sem að Ísland hefur undanfarið sérhæft sig í móttöku einstæðra mæðra og barnanna þeirra. Magnús hefur líka talað um að verið sé að blekkja Akranesbúa með því að tala um að fjöldinn sem eigi að koma sé aðeins 30 einstaklingar. En ég fæ ekki séð annað en að strax í upphafi hafi verið talað um 60 manns í tveimur hópum. Það er alla vega það sem að hann talar um í greinargerðinni sinni frægu. Hver er blekkingin ef þetta hefur verið upp á borðinu frá upphafi? Ég verð að viðurkenna að ég hef ekki haft mikið álit á Magnúsi hingað til en það litla álit sem ég hafði á honum er endanlega farið eftir það fjaðrafok sem að hann hefur búið til í þessu máli. Og ég segi það enn og aftur, ég vona það heitt og innilega að dagar hans í pólitík séu taldir því menn sem að geta ekki hamið skap sitt líkt og hann eiga ekkert erindi í pólitík.

Um síðustu helgi, Hvítasunnuhelgina, var á Patreksfirði haldin heimildarmyndahátíðin Skjaldborg. Ég ásamt nokkrum félögum mínum sem allir eru meðlimir í heimildarmyndaklúbbnum Hómer (www.hmk-homer.com) ákváðum að leggja land undir fót og kíkja á hátíðina enda allir miklir áhugamenn um heimildarmyndir.

Við keyrðum vestur á föstudaginn og eftir að við vorum búnir að koma okkur fyrir á gistiheimilinu og búnir að borða var komið að því sem að við komum til að gera, horfa á heimildarmyndir. Opnunarmynd hátíðarinnar var myndin Gimme Shelter eftir heiðursgest hátíðarinna, Albert Maysles en auk hennar voru þrjár aðrar myndir eftir Maysles sýndar á hátíðinni.

Á laugardeginum hélt fjörið áfram en þá voru sýndar alls 20 heimildarmyndir eða brot úr heimildarmyndum. Myndir voru mjög misjafnar en af þeim sem að ég sá má helst nefna myndirnar Chequered Flags of our Fathers, sem er um mann sem að ætlar sér að gera 4 ára son sinn að atvinnumanni í akstursíþróttum, Bara fimm mínútur í viðbót, sem er um tölvuleikjafíkn og Kjötborg, sem er um tvo bræður sem reka kjörbúðina Kjötborg við Ásvallagötu, en hún var einmitt kosin besta myndin af áhorfendum.

Sunnudagurinn var svo lokadagurinn á hátíðinni ekki var hann síðri heldur en laugardagurinn. Myndir dagsins reyndust 14 talsins og eins og áður voru þær æði misjafnar. Helstu myndir sunnudagsins að mínu mati voru myndirnar Öræfakyrrð eftir Pál Steingrímsson, en einhverjir hefðu líklega ekki fallist á að hún væri heimildarmynd því hún fjallar nokkuð einhliða um Kárahnjúkavirkjun og jarðrask það sem henni fylgir en ég er samt á því að hún sé gott innlegg í umræðuna um umhverfisvernd, Bad Boy Charlie sem er um hinn stórbrotna athafnamann og strippara Charlie og lokaperformance hans í Vestmannaeyjum, og síðast má nefna myndina The Great Northern Documentary en í henni er fylgst með hljómsveitinni Mínus við tökur á plötunni The Great Northern Whalekill í Los Angeles árið 2006.

Hátíðin var öll hinn skemmtilegasta og metnaðurinn á bakvið hana skein í gegn. Aðstandendur hátíðarinnar eiga mikið hrós skilið fyrir að koma þessari hátíð á legg og vonandi er að hún lifi sem allra lengst. Rétt er líka að hrósa Kvennfélagi Patreksfjarðar fyrir dælega plokkfiskveislu á laugardagskvöldið og Sjóræningjahúsið á Patró fær líka hrós fyrir Steinbíts- og kræklingaveislu sem þeir buðu í á sunnudaginn.

En eitt verð ég nú að minnast á svona í lokin. Fyrir vestan var mér bent á hlut sem að mér fannst eiginlega fyrir neðan allar hellur. Það var enginn fulltrúi frá Kvikmyndamiðstöð Íslands á hátíðinni. Líklega hefur þeim þótt mikilvægara að spígspora með ríka og fallega fólkinu í Cannes heldur en að sýna grasrótinni smá virðingu. Einnig lét Hjálmtýr Heiðdal, formaður Félags Kvikmyndagerðarmanna, ekki sjá sig en hann hefur einmitt mikið talað um það hvað heimildarmyndin fær litla athyggli og stuðning hér á landi. Mér þykir það svolítið merkilegt að þessir aðilar skuli ekki sýna grasrótinni þá virðingu sem hún á skilið. Það er óskandi að þessir aðilar sjái sóma sinn í að láta sjá sig á næsta ári og styðji þá vel við bakið á hátíðinni enda á hún það fyllilega skilið.

antio

Skrímslið Josef Fritzl er nú loksins búinn að upplýsa það hvers vegna hann er svona mikið ógeð. Og það dugði ekkert minna en nasizta þýskalands til að búa til svona siðblinda skeppnu.

Nú vitum við það öll að nasiztarnir voru alls engir englar en að fela sig á bakvið þá sýnir enn betur hversu siðblind þessi skepna er. Þetta er álíka gáfulegt og þegar að menn úthrópa tölvuleiki, sjónvarpsefni og hlutverkaspil sem hið illa í morðmálum á borð við Columbine morðin og þegar að James Flemons drap vinnufélaga sinn.

Vissulega geta þessir hlutir verið áhrifavaldar en að skella skuldinni alfarið á tölvuleiki, sjónvarpsefni eða nasizta eins og í tilfelli Fritzl sýnir bara að menn eru eingöngu að leita að afsökun og um leið að firra sig ábyrgð.

Ég er ekki skrímsli segir ógeðið Josef Fritzl og reynir svo að slá sig til riddara með því að segja að hann hafi bjargað lífi dóttur sinnar og barnanna hennar. En hvernig bjargaði hann lífi þeirra? Jú, með því að drepa þau ekki.

En er maðurinn nokkuð annað en skrímsli? Maður sem að heldur dóttur sinni fanginni í 24 ár, misnotar hana í rúm 30 ár og eignast með henni 7 börn getur ekki verið annað en skrímsli. Það hlýtur að vera eitthvað hrikalega rotið í sálinni á þessum manni að gera svona lagað. Að vísu fær hann smá prik fyrir að hleypa þeim út þegar að barnið hans, afabarnið, veikist alvarlega.

Það er nefninlega þannig að jafnvel verstu skrímsli hafa sínar mannlegu hliðar. Þannig átti Hitler sínar mannlegu hliðar og einnig illmenn á borð við Pol Pot. Í heimi kvikmyndanna hafa illmenni oft á tíðum verið gerð þannig að þeir eru lausir við allt sem mannlegt myndi teljast. En mín upplifun hefur verið svo að bestu skrímslin á hvíta tjaldinu eru þau sem að sýna mannlegar tilfinningar líka. Og þannig er í raunveruleikanum. Skrímslin eru mannleg líka og það er það sem að gerir þau svona skelfileg.

Hinir hræðilegu múslimar

Í nótt vaknaði ég upp við einhver hljóð sem að ég áttaði mig ekki strax á. Ég hélt satt að segja að ég væri að verða vitlaus því þetta var nánast eins og bænir múslima. En svo snéri ég mér bara yfir á hina hliðina og hélt áfram að sofa enda orðinn alvanur hávaða hér í miðbænum.

En svo sá ég þessa frétt og gat ekki annað en hugsað með mér hvað þetta væri sniðugt. Viðbrögðin við þessu eru ekki síður sniðugt. Hér blogga menn um að frekar vilji þeir heyra trompetleik byrjanda heldur en  bænaköll múslima.

Lítið þykir fara fyrir kristilegu umburðalyndi sem að kirkjan og kristin trú boðar, alla vega þegar að talið berst að múslimum. Nú hef ég orðið þess heiðurs aðnjótandi að fá að kynnast nokkrum múslimum og hef ég ekki haft neitt út á það fólk að setja. Það er bara fólk eins og við, jafnvel þó að það hafi farið með bænirnar á viðeigandi tímum og í það minnsta ein konan hafi hulið hár sitt með slæðu þegar að hún fór út. Þetta var henni reyndar ekki heilagra en svo að ef henni varð of heitt eða ef hún var að fara að gera eitthvað sem að hún svitnaði mikið við, eins og t.d. hjólatúrinn sem að við fórum í, þá sleppti hún slæðunni.

En svona að lokum, ég mun ekki láta þennan hljóðskúlptúr pirra mig. Ekki frekar en ég læt kirkjuklukkur í nágrenni mínu pirra mig. Ef einhver hljóð hér í nágrenninu hafa náð að pirra mig síðustu mánuði þá var það þegar að verktakinn sem að er að vinna í næstu götu var að fleyga bergið í grunninum klukkan 7 á morgnana. Það var þónokkur meiri hljóðmengun af því heldur en mínútulöngum bænaköllum.