Á morgun legg ég af stað í langferð. Ég ætla alla leið á Snæfellsnes en þar sem að ég er nú ekki alveg eins og fólk er flest ætla ég lengri leiðina. Ástæðan fyrir þessu ferðalagi mínu er Landsmót Bifhjólamanna og verður þetta í annað sinn sem að ég mæti á landsmót. Ég hef s.s. ekki misst úr landsmót frá því að ég byrjaði að hjóla.

Þegar að ég fór á landsmótið í fyrra varð ég samferða vinnufélaga mínum, manni sem að hefur mætt á öll landsmót frá upphafi. Hér á árum áður var það venja hjá honum að fara hringinn fyrir landsmót. Eitthvað hefur þetta nú minnkað hjá honum í seinni tíð en í fyrra fór hann hringinn og tók mig með frá Egilsstöðum en ég var að vinna fyrir austan um þetta leyti.

Þessi hefð hans fannst mér það sniðug að ég ákvað það strax á síðasta landsmóti að ég myndi gera þetta fyrir næsta landsmót. Og nú er s.s. komið að því. Á morgun verður haldið af stað og viku seinna og einum degi betur kem ég heim aftur endurnærður eftir túrinn.

En hvers vegna fer ég svona snemma af stað þegar að hægt er að fara hringinn á mun styttri tíma? Fyrir það fyrsta þá ætla ég að byrja á því að fara á 20 ára afmælismót Óskabarna Óðins sem verður undir Eyjafjöllunum núna um helgina. Þegar að tjúttið þar verður búið held ég áfram austur á bóginn og kíki til foreldra minna sem að búa á Seyðisfirði (fallegasta stað á Íslandi) og er ætlunin að leyfa þeim að dekra við mig í tvo daga. Eftir dekrið verður svo brunaði á Akureyri þar sem að ég mun slást í för með fleira fólki á leið á landsmót. Loks á fimmtudag í næstu viku verður rennt í hlaðið á Lýsuhól og fjörið fer af stað.

Segja má að ferðin verði, ef allt gengur upp hjá mér, nokkurskonar generalprufa fyrir ferð sem að mig langar að fara í á næsta ári. Hugmyndin er þá að bruna austur og hendast um borð í Norrönu og krúsa svo í mánaðartíma eða svo um Evrópu.

Nú er ég einn af þeim sem að fylgist með EM í fótbolta þó svo að ég haldi alveg vatni yfir leikjunum og hafi ekki tekið mér sumarfrí í júní í þeim eina tilgangi að horfa á boltann. Margt ánægjulegt og jafnvel fallegt hefur sést á þessu móti eins og t.d. jafnteflið sem að Ítalir gerðu gegn Rúmeníu og stórt tap þeirra fyrrnefndu gegn Hollandi svo ég nefni nú eitthvað ánægjulegt (jafnteflið) og fallegt (tapið).

En svo sér maður þessa frétt og maður getur ekki annað en spurt. Hvar var beina útsendingin frá þessum leik? RÚV brást okkur unnendum fótbolta og fallegra kvenna þarna.

Konur og þannig þennkjandi karlmenn hafa fengið eitthvað fyrir sinn snúð í formi léttklæddra karlmanna en aðrir hafa ekki fengið svo mikið sem einn kvennkyns streaker.

En að öllu gamni slepptu þá er mjög ánægjulegt að EM skuli vera í opinni dagskrá þannig að sem flestir geti notið þess að horfa á keppnina.

Það er svolítið skondin niðurstaða úr þessum 6 tíma fundi ráðamanna AK flokksins í Tyrklandi að dómstóll eigi ekki að fjalla um lög. Að vísu virðist þetta vera sérhæfður stjórnarskrárdómstóll enda komst hann að því að slæðulögin brytu gegn stjórnarskránni.

En heittrúaðir stjórnmálamennirnir i AK flokknum halda s.s. að þeir hafi meira vit á lögum og stjórnarskrá landsins en dómstóll sem að sérhæfir sig í stjórnarskrá landsins og fundu þessir snillingar það út að dómstóllinn, þessi sem að sérhæfi sig í stjórnarskránni, hafi brotið stjórnarskrána með því að segja lögin brjóta stjórnarskrána.

Þessi úrskurður stjórnarskrárdómstólsins gæti verið forleikurinn að því að AK flokkurinn verði bannaður í Tyrklandi en ríkissaksóknari Tyrklands er að vinna í því að fá flokkinn bannaðann á þeim forsendum að hann vinni gegn þeim aðskilnaði ríkis og kirkju sem að er ríkjandi í Tyrklandi. Ef það tekst hjá saksóknaranum verður hluta flokksins, þar á meðal forsætisráðherrann og forsetinn, bannað að taka þátt í pólitísku flokkastarfi næstu fimm árin.

Nánar um málið á BBC

Í byrjun maí fór fram árlegt val Þjóðleikhúsins á athyglisverðustu áhugaleiksýningunni og fyrir valinu varð leikritið Gaukshreiðrið (One Flew Over the Cuckoo’s Nest) eftir Dale Wasserman í flutningi Halaleikhópsins og í leikstjórn Guðjóns Sigvaldasonar. Ég varð þess heiðurs aðnjótandi að fá að leika í þessu leikriti með Halaleikhópnum og þar af leiðir steig ég á stokk í Þjóðleikhúsinu en sýningin var í gær.

Óhætt er að segja að sýningin hafi heppnast eins og best verður á kosið því stóri salurinn, að undanskildum svölunum, var troðfullur og skilst mér að það hafi verið um 3-400 áhorfendur í salnum. Og ekki voru undirtektir áhorfenda af verri endanum því það var hlegið og klappað nánast látlaust allan tímann og gaf það okkur leikurunum aukinn kraft og úr varð hin besta skemmtun, bæði fyrir áhorfendur og okkur sem á hinum endanum voru en stór hluti leikaranna voru að stíga sín fyrstu skref í að leika í þessu leikriti.

En það sem að er einna skemmtilegast við þetta er að Halaleikhópurinn er blandaður leikhópur þar sem að fatlaðir og ófatlaðir koma saman á jafnréttisgrundvelli og sýna það og sanna að ef viljinn er fyrir hendi þá er allt hægt. Allir lögðust á eitt við að gera þessa sýningu sem allra mesta og besta og uppskárum við laun erfiðisins í Þjóðleikhúsinu í gær.

Aðkoma Þjóðleikhúsins að þessu var líka hreint til fyrirmyndar og gerði hreint frábært starfsfólk þar allt sem að mögulegt var til að bæta aðgengi fatlaðra að húsinu og sýningunni og efast ég ekki um að leikhúsið muni nýta sér þessa reynslu til að vinna enn frekar að því að gera fötluðum sem auðveldast að njóta þess að horfa á góðar leiksýningar. Það sem að er einna merkilegast og um leið skemmtilegast við þetta er að fyrir 4-5 árum var kvartað yfir því við Þjóðleikhúsið að aðgengi fatlaðra væri hreint út sagt hræðilegt og fengust þá þau svör að við því væri ekkert að gera því húsið væri svo gamalt. En Tinna Gunnlaugsdóttir og aðrir starfsmenn Þjóðleikhúsins hafa nú sýnt það og sannað að oft þurfi bara smá hugarfarsbreytingu og örlítið þor og þá er hægt að leysa nánast hvaða vandamál sem er.

Ég vil því þakka stjórn og starfsmönnum Þjóðleikhúsins fyrir þetta frábæra kvöld sem að gærkvöldið var og ég vil líka og ekki síður þakka Halaleikhópnum fyrir frábært samstarf í vetur.

orévwa

Það er ýmislegt sem að maður tekur sér fyrir hendur. Sem dæmi þá er ég að fara að leika í Þjóðleikhúsinu á morgun, að vísu ekki með Þjóðleikhúsinu sjálfu heldur með Halaleikhópnum en leikrit þeirra (okkar), Gaukshreiðrið, var valið áhugaverðasta áhugaleiksýningin þetta árið og því stöndum við í stórræðum þessa dagana.

En þetta er ekki það sem að ég ætla að ræða um hér heldur verkefni sem að ég og nokkrir aðrir erum að fara út í og það er ekki af smærri gerðinni. Það sem að við ætlum að gera er að ná saman 100 manns með hundrað MiniDV myndavélar og taka upp tónleikana á Klambratúni á Menningarnótt og gera svo úr því 55-60 mínútna heimildarmynd.

Með þessu ætlum við að reyna að fanga tónleikana frá 100 mismunandi sjónarhornum og fá þátttakendur algjörlega frjálsar hendur með hvað þeir kvikmynda svo lengi sem að tónleikarnir séu miðpunkturinn. Þannig ráð menn alveg hvort að þeir taki mynd af hljómsveitunum sem eru að spila eða af áhorfendum sem eru að hlusta.

Öllum er velkomið að taka þátt, allt frá börnum upp í gamalmenni og allir þar á milli. Við gerum ekki neinar kröfur um að þeir sem taka þátt hafi reynslu af tökum en við ætlum að reyna að halda stutt námskeið í kvikmyndatöku enda eru menn í hópnum sem hafa mikla reynslu af tökum og gerð heimildamynda og annars konar mynda.

Ef einhverjir hafa áhuga á að vera með eða vilja forvitnast meira um þetta þá vil ég benda á heimasíðu verkefnisins, www.projecthundred.com, en þar eru nánari upplýsingar og hægt að senda þaðan tölvupóst með umsókn eða beiðni um upplýsingar.

Að lokum má geta þess til gaman að við ætlum að athuga hvort að þetta ævintýri okkar komist í heimsmetabók Guinnes og ef það tekst þá er um virkilega sögulegan atburð að ræða.

geia sas