Laun forstjóra gömlu bankanna voru samkeppnishæf enda báru þeir svo mikla ábyrgð. Við vitum öll hvernig fór fyrir gömlu bönkunum þrátt fyrir samkeppnishæfa forstjóra og mikla ábyrgð.

Maður getur því ekki annað en velt því fyrir sér hvort að það sé hreinlega ekki betra að kjararáð ákvarði laun forstjóra ríkisbankanna og launin takmarkist þá við laun forsætisráðherra. Þannig væri kannski möguleiki á að fá hæfan forstjóra í staðin fyrir samkeppnishæfan.

Málið er nefninlega, eins og það lýtur út fyrir mér, að samkeppnishæfu starfsmennirnir hugsi fyrst og fremst um launin, bónusa og annað sem að snýr að þeirra eigin rassgati á meðan að hæfur starfsmaður hugsi kannski um hag bankans og jafnvel þjóðarinnar allar.

En þetta er kannski wishful thinking svo maður noti nú aðeins tungumál þjóðarinnar illu.

Aftur og aftur koma fréttir frá evrópu að hinir og þessir flokkar séu á móti inngöngu Íslands í ESB ef ekki verður gengið frá Iceslave samningunum. Á sama tíma koma stöðugar fréttir um það hvað Iceslave samningurinn sé slæmur fyrir þjóðina og að ESB og AGS hafi verið með puttana í málunum þegar að samningurinn var gerður.

Í síðustu viku var samþykkt að fara í aðildarviðræður við ESB (sælla minninga fyrir okkur í Borgarahreyfingunni, eða þannig) en enn á eftir að samþykkja Iceslave. Hvernig væri því að taka smá áhættu. Gambla aðeins. Fella Iceslave og láta svo á það reyna hvort að þeir sem að hafa verið með “hótanir” um að neita Íslandi inngöngu í ESB standi við stóru orðin.

Oft hefur því verið haldið fram að ESB vilji fá Ísland inn í sambandið til að komast yfir auðlindirnar okkar eins og t.d. fiskinn, raforkuna og svo hugsanlega olíu sem að gæti verið í landgrunninu. Ef þetta er raunin þá láta menn varla verða af hótunum um að koma í veg fyrir inngöngu Íslands.

Ef við fellum Iceslave og það verður samt farið á fullt við að semja við okkur, erum við þá ekki komin í betri samningsstöðu þar sem að við vitum hvers vegna ESB vill fá okkur inn?

Bara smá pæling.

Nú er ég ekki sáttur við þingmennina mína, þau Þór Saari, Margréti Tryggvadóttur og Birgittu Jónsdóttur.

Eftir hrunið í vetur tók ég þátt í mótmælunum af miklum móð, var á kafi í skipulagningu Opnu borgarafundanna og endaði svo á því að koma að stofnun Borgarahreyfingarinnar ásamt því að vinna baki brotnu að því að koma þessum einstaklingum á þing. Allt þetta gerði ég í þeim tilgangi að reyna að breyta samfélaginu og því hvernig alþingi, æðsta valdastofnun okkar, starfar. Ég var búinn að fá upp í kok af flokksræðinu sem þar ríkir og endalausum hrossakaupum þar sem að stuðningur við ákveðin, misgáfuleg, mál var falur fyrir rétt verð.

En nú hafa þessir þrír þingmenn Borgarahreyfingarinnar gert nákvæmlega þetta. Þeir vilja ekki styðja frumvarp nema að annað frumvarp verði fellt í staðin. Þetta eru ekkert annað en hrossakaup á borð við þau sem að við vildum berjast gegn. Og það get ég ekki samþykkt. Ég tók ekki þátt í þessu í vetur og vor til þess eins að verða eins og allir hinir. Ég hélt í einlægni minni að það væri hægt að breyta einhverju. En eina sem virðist breytast eru þeir sem að ætluðu að fara á undan með góðu fordæmi.

Stjórn Borgarahreyfingarinnar deilir sem betur fer ekki þessari skoðun með þingmönnunum og  gengur formaðurinn það langt að segja að þingmennirnir séu að bregðast trausti kjósenda sinna. Þessu er ég sammála því Borgarahreyfingin var, meðal annars, kosin út á það að ætla ekki að stunda svona pólitíska refskák eins og hinir flokkarnir. Því miður virðast þingmennirnir ætla að bregðast okkur að því leitinu og segi ég því við þau, eins og Þór sagði sjálfur fyrir ekki svo margt löngu, skammist þið ykkar.