Það er logn og sólin skín. Ekki er ský á himni. Á tjörninni er lítil önd. Þetta er greinilega steggur því hausinn á honum er fagurgrænn og goggurinn er gulur. Litla öndin syndir fram og aftur á tjörninni og stingur reglulega hausnum ofan í vatnið til að ná sér í æti. Ofan í vatninu eru lirfur sem að öndin grípur með gogginum og rennir niður. Ein lirfan reynir að stinga sér á milli tveggja rauðlitaðra steina en öndin stingur sér á eftir henni og grípur í hana þegar lirfan er að hverfa á milli steinanna. Upp úr vatninu kemur svo öndin og hristir af sér vatnið þannig að vatnsdroparnir þeytast í allar áttir og mynda hringlaga gárur á vatninu. Í sömu andrá heyrist hundsgelt frá sveitabæ sem er í eins kílómetra fjarlægt frá tjörninni. Öndin verður vör um sig og horfir vandlega í kringum sig. Hún syndir út á mitt vatnið og bíður þar grafkyrr.

Sveitabærinn er hvítt tveggja hæða steypuhús með háreistu rauðu þaki. Múrhúðin utan á húsinu er farin að gefa sig þannig að það glittir í steinhnullunga sem notaðir voru sem styrking í steypuna þegar húsið var byggt. Upp að útidyrahurðinni eru steyptar tröppur. Hurðin á húsinu opnast og út úr því kemur maður um fertugt. Hann er grannvaxinn og hár, nálægt tveimur metrum. Maðurinn er klæddur ljósbrúnum felugalla og er með tvíhleypta haglabyssu á öxlinni. Á móti honum fyrir utan húsið tekur svartur labrador hundur. Hundurinn geltir einu sinni og dillar rófunni ákaft.  Maður beygir sig niður og klappar hundinum og labbar svo af stað í áttina að tjörninni. Hundurinn fylgir í humátt á eftir og ákafinn í honum er það mikill að hann hleypur í hringi í kringum manninn. Þeir labba eftir nýslegnu túninu þar til þeir koma að meters djúpum skurði. Maðurinn tekur tilhlaup og stekkur yfir skurðinn en hundurinn stekkur ofan í hann og svo upp úr honum aftur hinu megin við skurðinn. Þegar yfir skurðinn er komið tekur við óræktað land. Grasið er næstum hnédjúpt og hundurinn hverfur nánast í grasið. Aðeins stendur höfuðið og rófan upp úr. Þeir labba áfram í rólegheitunum í áttina að tjörninni en í þetta skiptið heldur hundurinn sig við hlið mannsins. Þegar þeir eru komnir hálfa leið að tjörninni fer maðurinn að hægja á sér og horfir í kringum sig.

Úti á tjörninni er öndin farin að synda um aftur og leitar að æti. Hún stingur höfðinu í vatnið og kemur upp með lítið skeldýr sem að hverfur jafnharðan ofan í öndina. Hún lítur samt reglulega upp og skimar í kringum sig til að athuga hvort það sé eitthvað á ferðinni. Þegar litla öndin er búin að gera þetta í tíu mínútur hættir hún að horfa svona mikið í kringum sig og stingur höfðinu aftur og aftur í vatnið til að ná sér í fæðu. Þegar hún er búin að gera þetta um fimmtán sinnum hættir hún því og fer að snyrta sig með því bíta lauslega í fiðrið á sér. Hún stingur svo hausnum eldsnöggt ofan í vatnið eins og til að skola af sér og nuddar svo hausnum á bakið á sér. Hún tekur ekki eftir því, á meðan á þessu stendur að hreyfing er í grasinu á tjarnarbakkanum.

Maðurinn er farinn að nálgast vatnið og er farinn að læðast áfram. Hundurinn fylgir fordæmi húsbónda síns og er hættur að dilla rófunni og fylgir manninum rólega eftir. Þegar um 50 metrar eru eftir að tjörninni leggst maðurinn á fjórar fætur og skríður áfram. Hann heldur nú á byssunni fyrir framan sig og er tilbúinn til að beita henni ef það flögrar upp fugl. Maðurinn sér nú litlu öndina þar sem að hún syndir á tjörninni og réttir hann út hendina til merkis um að hundurinn eigi að bíða. Hundurinn hlýðir húsbónda sínum og liggur nú grafkyrr í grasinu. Maðurinn mjakar sér að nær tjarnarbakkanum og mundar byssuna. Það heyrist hár hvellur þegar hann  hleypir af.

Litla öndin snýr baki í tjarnarbakkann og heldur áfram að snyrta sig. Á meðan hún er að snyrta sig snýst hún hægt og rólega þannig að hún snýr loks að bakkanum. Þegar hún lítur upp sér hún eitthvað skrítið uppi á tjarnarbakkanum. Það er langt rör þar sem að beinist að henni. Skyndilega heyrist hár hvellur og litla öndin kippist til. Hún reynir að fljúga í burtu en annar vængurinn lafir máttlaus niður með búknum á henni. Hún reynir líka að synda í burtu en sundtökin verða veikari og veikari. Hún er aðeins komin um meter frá þeim stað sem að hún var á þegar að hvellurinn heyrðist þegar að hún heyrir hljóð nálægt sér. Allt í einu sér hún gapandi skoltinn á hundinum sem að bítur um hálsinn á henni.

Hundurinn kemur svamlandi upp á tjarnarbakkann aftur með líflausa öndina í kjaftinum. Hann hleypur til húsbónda síns og sleppir öndinni við fæturna á honum. Maðurinn klappar á hausinn á hundinum og segir við hann „Duglegur strákur“.

Sagan hér að ofan var skrifuð sem verkefni í áfanganum PLN102F – Prent-, Ljósvaka- og Netmiðlar á ljósmyndabraut Tækniskólans