Mennt er máttur sagði enski heimspekingurinn Francis Bacon. En ríkisstjórn Íslands og hið háa alþingi virðast ekki alveg vera sammála honum, alla vega ekki miðað við niðurskurð sem að hefur átt sér stað í menntakerfinu. Og nú rétt fyrir jól fá svo framhaldsskólanemar sem stundað hafa nám í kvöldskóla aldeilis rausnarlega jólagjöf frá stjórnvöldum. Þreföldun á skólagjöldum í kvöldskóla fór nánast umræðulaust í gegnum alþingi og er nú gjaldið komið í 7500 krónur á einingu en var áður 2500 krónur.

Það verður að segjast eins og er að þessi hækkun er algjörlega glórulaus og sú tekjuaukning sem að þetta á að hafa í för með sér mun alls ekki verða eins og stjórnvöld ætlast til því mjög margir munu hrekjast frá námi vegna kostnaðar. Ástæðan fyrir þessari hækkun er sú að fjárframlög til kvöldnáms er skorið niður í fjárlögum og því þurfa framhaldsskólar að brúa bilið með hækkun námsgjalda.

Og umræðan um þetta virðist hafa verið brandari. Samkvæmt heimasíðu alþingis var aðeins einn aðili sem talaði í fyrstu umræðu,  þ.e. flutningsmaður frumvarpsins, Katrín Jakobsdóttir. Í annari umræðu voru þeir reyndar sex sem töluðu en fjórir þeirra fóru í pontu til að ræða fundarstjórn. Í þriðju og síðustu umræðu tók svo ekki einn einasti þingmaður til máls.

Nú verð ég að játa það á mig að ég er pínulítið hættur að skilja stjórnvöld (ekki það að ég hafi botnað mikið í þeim hér áður fyrr). Voru þeir sem urðu atvinnulausir hvattir til að fara í nám? Áttu þeir ekki að reyna að auka við þekkingu sína svo þeir væru betur undir það búnir að fara aftur á vinnumarkaðinn þegar betur árar? Þessar aðgerðir eru nú ekki beint til þess fallnar að laða menn í nám.

Í dag skammast ég mín og vil biðja þjóðina fyrirgefningar. Ég ætlaði ekki að gera þetta en því miður umbreytast góðar meiningar stundum í andhverfu sína og það gerðist í þessu tilfelli.

Ég tók þátt í því að stofna stjórnmálaflokk í vor. Einn megin tilgangurinn með þessu var að reyna að ná inn fólki á þing og stuðla svo að heiðarlegum og opnum stjórnmálum. Við vildum berjast gegn hvers konar baktjaldamakki og hrossakaupum. Sandkassaleikurinn sem stundaður er í Alþingishúsinu er eitthvað sem við vildum ekki taka þátt í. Málefnin áttu að skipta máli en ekki hver sagði hvað.

Vopnuð þessum hugsjónum örkuðum við af stað og hófum kosningabaráttuna. Við gerðum okkur vonir um að ná inn einum til tveimur þingmönnum en reyndin varð fjórir. Það var almenn ánægja með þennan árangur og skipti þá engu hverjir það voru sem komust á þing þar sem þingmennirnir áttu fyrst og fremst að vera framlenging okkar umbjóðenda í málefnum okkar. En Adam var ekki lengi í paradís. Ekki var liðinn langur tími þar til hluti þingmannanna lenti upp á kannt við stjórn flokksins. Reyndar var það að einhverju leiti hafið fyrir kosningar en það náði nýjum hæðum þegar ljóst var að þessir einstaklingar hefðu náð inn á þing.

Fljótlega eftir að þingstörf hófust fóru fram fyrstu hrossakaupin. Icesave átti að afgreiða með hótun um að styðja ekki aðildarumsókn að ESB, eitthvað sem að frambjóðendur voru allir sammála um að ætti að fara í og töluðu meira að segja um það í sjónvarpsviðtölum fyrir kosningar. Einn af þingmönnunum, Þráinn Bertelsson, vildi reyndar ekki taka þátt í svona hrossakaupum þvert á hugsjónir flokksins og fyrir vikið var hann útskúfaður af hinum þingmönnunum og náði það hámarki þegar að samflokkskona hans sendi fyrir “mistök” tölvupóst á óviðkomandi aðila þar sem að hún gefur það í skyn að Þráinn sé með heilahrörnunarsjúkdóm. Þetta varð á endanum til þess að hann sagði sig úr þinghópnum og er nú óháður þingmaður.

Á haustmánuðum klufu þingmennirnir sig úr Borgarahreyfingunni þegar þeir sáu fram á að fá ekki að vera eins og frekir krakkar í sælgætisbúð og fá allt upp í hendurnar eins og þeir vildu, óháð vilja félagsmanna. Þeir vildu ekki einu sinni reyna að miðla málum eða koma að því að laga til ný lög BH með breytingartillögum á landsþinginu. Frekar ruku þau á dyr og vældu í fréttamönnum yfir nokkrum liðum í lögunum. Þegar uppi var staðið var síðan öllum þeim atriðum sem þau kvörtuðu yfir í lagadrögunum breytt.

Upp úr þessu varð til nýr flokkur. Þau voru nú reyndar ekki hugmyndaríkari en það að þau gátu ekki fundið frumlegra nafn en Hreyfingin og reyndu þannig að nýta sér þá athygli sem að Borgarahreyfingin var þegar búin að fá. En hugsjónirnar virðast þau hafa skilið eftir í BH því enn stunda þau pólitíska skrípaleiki. Þau virðast algjörlega hafa gleymt öllum fyrirætlunum um heiðarlega og hreinskilna pólitík. Frekar stunda þau skotgrafarpólitík á borð við málþófið í Icesave umræðunni sem að er búin að vera í gangi síðustu daga. Hefur það eitthvað með heiðarleg stjórnmál að gera að búa til stundaskrá yfir það hver eigi að segja hvað og hverjir eigi að svara?

Ég vil því biðja þig, kæra þjóð, afsökunar á því að hafa átt þátt í því að koma þessu liði inn á  þing. Ég vildi, og vil enn, fá heiðarlega stjórnmálamenn sem láta málefnin ráða en ekki hver segir hvað. Þar sem mál eru afgreidd þvert á alla flokkapólitík og menn styðja góð málefni óháð flutningsaðila. Þar sem hagsmunir þjóðarinnar eru hafðir að leiðarljósi en ekki hagsmunir flokksins. Þar sem sérhagsmunapot þekkist ekki heldur sé faglega staðið að öllum ákvörðunum og ráðningum. Þar sem það skiptir ekki öllu máli að vera við völd heldur sé aðalmálið að láta gott af sér leiða. Þar sem stjórnarandstaðan veitir stjórninni eðlilegt aðhald á málefnalegan hátt og þar sem stjórnin er tilbúin til að hlusta á það sem stjórnarandstaðan hefur að segja og tekur tillit til þess ef rökin eru góð og rétt.

Þetta er kannski óraunhæft en ég á mér þennan draum og því vil ég biðjast afsökunar á því að hafa ekki gert betur í tilraun minni við að láta þennan draum rætast.

Fyrir rúmum fjórum árum lét ég loksins þann draum rætast að fá mér alvöru myndavél. Fyrir valinu varð notuð Canon EOS 620 filmuvél og fékk ég með henni tvær linsur. Þessi kaup urðu upphafið af ferðalagi sem sér ekki fyrir endann á. Það liðu ekki nema 6 mánuðir þangað til ég var kominn með digital vél, EOS 350D og farinn að taka myndir af miklum móð. Ég sótti námskeið í ljósmyndun, keypti bækur um ljósmyndun og kynnti mér vinnslu ljósmynda. Ég var líka á tímabili kominn með búnað til að framkalla filmurnar úr gömlu vélinni en gaf það upp á bátinn á endanum vegna aðstöðuleysis.

Núna í haust ákvað ég svo að stíga skrefið til fulls og skráði mig í grunnnám upplýsinga- og fjölmiðlabrautar Tækniskólans með það fyrir augum að klára svo í kjölfarið ljósmyndabrautina hjá þeim. Reyndar hef ég hug á því líka að taka grafíska miðlun en það er önnur saga. Ég er s.s. að dunda mér við þetta núna í fjarnámi og ætla að reyna að klára allt grunnnámið þannig og stytta þannig eins og ég get tímann sem að ég þarf að vera í skólanum sjálfum.

En þar sem að ég er nú farinn að feta þessa braut, í áttina að því að geta kallað mig ljósmyndara án forskeytisins áhuga, ætla ég að fara að ota mínum tota. Ég hef að vísu í langan tíma verið með myndagallerí á síðunni minni og svo valdar myndir á flickr en í gær kláraði ég að setja upp ljósmyndablogg þar sem ég mun hægt og rólega setja inn þær myndir eftir mig sem ég tel vera einna besta. Ég er svo að þróa það með mér hvaða upplýsingar ég set inn með hverri mynd og hversu miklar. Eins og er set ég bara smá lýsingu á myndinni og stað og stund þegar hún er tekin en hugsanlega mun ég bæta við upplýsingum um helstu stillingar vélarinnar þegar ég tók myndina.

Vonandi eiga sem flestir eftir að njóta myndanna og ef einhver hefur áhuga á því að eignast útprentanir af þeim er ég alltaf tilbúinn til samninga.

Annað slagið skrepp ég í bíó enda áhugamaður um kvikmyndir. Þó hefur áhugi minn á því að horfa á kvikmyndir í bíóhúsum bæjarins farið snarminnkandi undanfarin ár. Kemur þar ýmislegt til. Fyrir það fyrsta þá hefur bíóupplifunin færst mikið heim í stofu með tilkomu skjávarpans og heímabíókerfisins. Maður hefur myndina á stóru tjaldi í stofunni og hljóðið allt í kringum sig. Það er einna helst að maður sé latur við að útvega nauðsynlega veitingar eins og popp (eða nachos) og goslaust gos.

En það eru ekki bara gæði heimabíósins sem hefur gert það að verkum að maður fer alltaf sjaldnar í bíóhúsin. Það er ekki síður lélegur standar íslenskra bíóhúsa sem fælir mann frá. Það fer, sem dæmi, alltaf í taugarnar á mér að sýningin skuli aldrei byrja á auglýstum tíma. Í síðustu bíóferð minni mætti ég tíu mínútum eftir auglýstan tíma. Samt þurfti ég að bíða í 5 mínútur eftir að myndin byrjaði. Í Englandi er þetta þannig að auglýst er hvenær mynd á að byrja og líka hvenær hleypt er inn í salinn. Þá getur maður mætt snemma og horft á auglýsingar ef maður vill tryggja sér góð sæti eða mætt seint og losnað við auglýsingarnar.

Annað sem mér leiðist við íslenskt bíó eru hlé. Það virðist vera lífsins ómögulegt að bjóða upp á sýningar án hlés þó það væri ekki nema ein á dag. Nú er ég ekki að segja að ég sé alfarið á móti því að hafa hlé í bíó því sumar myndir hreinlega krefjast þess að það sé hlé og þá sérstaklega mjög langar myndir. Vandamálið er ekki síður það að sýningarstjórar á Íslandi hafa fæstir einhverja tilfinningu fyrir því hvenær hentar best að hafa hlé. Þannig er oft verið að skella á hléi í miðjum spennuatriðum. Eitt versta dæmið sem ég hef upplifað af lélegri tímasetningu á hléi var reyndar fyrir 2-3 árum síðan þegar sett var hlé þegar 20-30 mínútur voru eftir af nærri tveggja tíma mynd.

Oft lendir maður í því í bíó hér á landi að fókusinn sé ekki réttur á myndunum og jafnvel hefur það komið fyrir að hún er í eitthvað skrítnum hlutföllum. En í síðustu bíóferð fékk ég eiginlega nóg af svona furðulegum uppákomum þegar ég tók eftir því að textanum var varpað ofan á myndina með sér skjávarpa. Þetta hefði svo sem verið í lagi ef ekki hefði verið fyrir ljósa rammann sem að sást alltaf þegar voru nætursenur eða dökkar senur. Ég get alveg skilið það að reynt sé að nota einhverja svona tækni í bíó vegna kostnaðar en það er lágmark að svona hlutir eyðileggi ekki fyrir manni myndina.

Því miður sýnist mér að bíóferðum eigi eftir að fækka enn frekar eftir þessa upplifun og glápið færist nánast alfarið heim í stofu. Þar er ég líka laus við blaðrandi unglingana sem að bíóhúsin hýsa.