Annað slagið skrepp ég í bíó enda áhugamaður um kvikmyndir. Þó hefur áhugi minn á því að horfa á kvikmyndir í bíóhúsum bæjarins farið snarminnkandi undanfarin ár. Kemur þar ýmislegt til. Fyrir það fyrsta þá hefur bíóupplifunin færst mikið heim í stofu með tilkomu skjávarpans og heímabíókerfisins. Maður hefur myndina á stóru tjaldi í stofunni og hljóðið allt í kringum sig. Það er einna helst að maður sé latur við að útvega nauðsynlega veitingar eins og popp (eða nachos) og goslaust gos.

En það eru ekki bara gæði heimabíósins sem hefur gert það að verkum að maður fer alltaf sjaldnar í bíóhúsin. Það er ekki síður lélegur standar íslenskra bíóhúsa sem fælir mann frá. Það fer, sem dæmi, alltaf í taugarnar á mér að sýningin skuli aldrei byrja á auglýstum tíma. Í síðustu bíóferð minni mætti ég tíu mínútum eftir auglýstan tíma. Samt þurfti ég að bíða í 5 mínútur eftir að myndin byrjaði. Í Englandi er þetta þannig að auglýst er hvenær mynd á að byrja og líka hvenær hleypt er inn í salinn. Þá getur maður mætt snemma og horft á auglýsingar ef maður vill tryggja sér góð sæti eða mætt seint og losnað við auglýsingarnar.

Annað sem mér leiðist við íslenskt bíó eru hlé. Það virðist vera lífsins ómögulegt að bjóða upp á sýningar án hlés þó það væri ekki nema ein á dag. Nú er ég ekki að segja að ég sé alfarið á móti því að hafa hlé í bíó því sumar myndir hreinlega krefjast þess að það sé hlé og þá sérstaklega mjög langar myndir. Vandamálið er ekki síður það að sýningarstjórar á Íslandi hafa fæstir einhverja tilfinningu fyrir því hvenær hentar best að hafa hlé. Þannig er oft verið að skella á hléi í miðjum spennuatriðum. Eitt versta dæmið sem ég hef upplifað af lélegri tímasetningu á hléi var reyndar fyrir 2-3 árum síðan þegar sett var hlé þegar 20-30 mínútur voru eftir af nærri tveggja tíma mynd.

Oft lendir maður í því í bíó hér á landi að fókusinn sé ekki réttur á myndunum og jafnvel hefur það komið fyrir að hún er í eitthvað skrítnum hlutföllum. En í síðustu bíóferð fékk ég eiginlega nóg af svona furðulegum uppákomum þegar ég tók eftir því að textanum var varpað ofan á myndina með sér skjávarpa. Þetta hefði svo sem verið í lagi ef ekki hefði verið fyrir ljósa rammann sem að sást alltaf þegar voru nætursenur eða dökkar senur. Ég get alveg skilið það að reynt sé að nota einhverja svona tækni í bíó vegna kostnaðar en það er lágmark að svona hlutir eyðileggi ekki fyrir manni myndina.

Því miður sýnist mér að bíóferðum eigi eftir að fækka enn frekar eftir þessa upplifun og glápið færist nánast alfarið heim í stofu. Þar er ég líka laus við blaðrandi unglingana sem að bíóhúsin hýsa.