Í 48. grein stjórnarskrár Lýðveldisins Íslands stendur “Alþingismenn eru eingöngu bundnir við sannfæringu sína og eigi við neinar reglur frá kjósendum sínum.” Þessari grein stjórnarskrárinnar hefur ekki verið farið eftir í allangan tíma að mati margra því flokksræðið á alþingi hefur verið algjört. Fyrir vikið varð það ein af kröfum búsáhaldarbyltingarinnar að flokksræðið yrði minnkað með einhverju móti svo þetta ákvæði stjórnarskrárinnar yrði virkt á ný.

Inn á þingi hefur minna borið á þessari kröfu. Þó var þetta ein af réttlætingunum hjá þingmönnum Hreyfingarinnar fyrir því að fara út í pólitísk hrossakaup og slitu sig svo út úr Borgarahreyfingunni. Einnig hafa nokkrir þingmenn VG nýtt sér þennan rétt sinn í IceSave málinu og hafa staðið á sinni sannfæringu þvert á það sem að flokkurinn hefur viljað og gert. Ekki hefur borið mikið á því að Ögmundur og co í vilta vinstrinu hafi verið gagnrýnd fyrir það að hafa sjálfstæðan vilja og sannfæringu heldur hefur verið meira í þá áttina að þau hafi með þessu verið að færa stjórnarandstöðunni, og þá sérstaklega Framsókn og sjálfstæðisflokkunum, spilin upp í hendurnar í viðleitni sinni við að komast aftur að kjötkötlunum.

En nú um síðustu helgi kusu tveir nafngreindir einstaklingar að fylgja eigin sannfæringu og sniðganga þjóðaratkvæðagreiðsluna um IceSave sem þeim fannst vera markleysa. Hafa þau uppskorið mikla gagnrýni fyrir þetta því sem þjóðkjörnir fulltrúar okkar á þingi og í ríkisstjórn beri þeim að sýna lýðræðinu þá virðingu að mæta á kjörstað.

Maður veltir því fyrir sér hvaða virðing það er fyrir stjórnarskránni og 48. greininni ef það á að neyða menn til að taka þátt í atkvæðagreiðslu gegn eigin sannfæringu? Ef þessi grein á að gilda inn á þingi á hún þá ekki alveg eins að gilda fyrir þessa einstaklinga utan þings líka?

Spyr sá sem ekki veit.