Ég bara verð að leyfa fleirum að njóta.

Það er óhætt að segja að kreppan hafi breytt lífi manns á ýmsa vegu. Ég reif mig upp í vetur og arkaði reglulega út á Austurvöll til að mótmæla og, ekki síður, að festa atburðina á flögu því það er ekki alltaf sem maður upplifir tíma eins og núna (sem betur fer). Ég mætti á opinn borgarafund í Iðnó og nokkrum dögum síðar var ég kominn á kaf í skipulag þeirra funda þar sem meðal annars troðfylltum Háskólabíó.

Eitt af því sem að kreppan gerði líka var að hrekja mig út í að fara að blogga meira en ég hafði gert fram að því. Ég hafði notað bloggið nánast eingöngu til þess að segja frá bókum sem ég var að lesa, myndum sem ég var að horfa á og svo sagði ég einstaka sinnum frá ljósmyndum sem að ég er að bögglast við að taka. En eftir hrun fór maður að horfa á hlutina gagnrýnum augum (þ.e. í meira mæli en áður) og ég hóf að segja álit mitt á ýmsum hlutum á moggablogginu.

En Adam var ekki of lengi í paradís því mogginn var seldur/gefinn/afhentur, allt eftir því hvernig maður lítur á það, kvótagreifum og innmúruðum og þeir réðu síðan foringjann sjálfann, Davíð Oddsson, í stól ritstjóra. Í kjölfarið skall holskefla uppsagna blaðsins á Hádegismóa og fólk tók að forða sér af moggablogginu og ég þar á meðal. Það kom líka fljótlega í ljós að ærin ástæða var fyrir þessum flótta því blaðið fór að bera þess keim mjög fljótlega að þar væru komnir við stjórn aðilar sem sáu miðilinn fyrir sér sem fyrirtaks áróðursrit og hefur þar verið gerð tilraun til að endurskrifa sögu hrunsins. Einnig fór að bera á því að mönnum væri mismunað á bloggi þeirra í móanum og mönnum úthýst fyrir litlar sem engar sakir aðrar en þær að tala um “ranga” einstaklinga á meðan innmúraðir komast upp með að vera með beinar og óbeinar morðhótanir í garð ráðamanna.

Útaf flóttanum af moggablogginu stóðu margir góðir pennar allt í einu uppi hálf munaðarlausir. Aggi félagi minn fékk þá þessa líka snilldarhugmyndina að stofna bara nýtt bloggsvæði þar sem hver sem væri gæti sett upp blogg og farið að skrifa á ný. Eins og við höfðum lært af Gunna Sig, leikstjóra, þegar borgarafundirnir stóðu sem hæst létum við bara verkin tala og hófum að smíða þetta svæði ásamt Guðnýju, systur Agga, og Fidda, mági hans. Mánuði seinna urðu til nýjir heimar, bloggheimar.is, og fóru þeir heimar alveg þokkalega vel af stað. Á fyrsta degi komu rétt tæplega 2000 manns í heimsókn. Bloggin urðu tæplega 90 og fólk byrjaði að skrifa af krafti.

Vonandi munu bloggheimar vaxa og dafna um ókomna tíð og verða einn besti bloggvefur landsins.

Viðtalið sem fer hér á eftir var tekið sem verkefni í áfanganum PLN102F – Prent-, Ljósvaka- og Netmiðlar sem er hluti af grunndeild upplýsinga- og fjölmiðlabrautar Tækniskólans. Það er birt hér með góðfúslegu leyfi viðmælandans.

Árið 1995 byrjaði Magnús Rúnar Magnússon á húsasmíðabraut í Iðnskólanum í Reykjavík. Þar tók hann grunndeild tréiðna og útskrifaðist svo frá húsasmíðabraut árið 1998. Eftir útskriftina fór hann að vinna á samningi sem húsasmiður við nýbyggingar. Þegar hann var um tvítugt og aðeins búinn að starfa við þetta í eitt ár dundi ógæfan yfir. „Þá uppgötvast þessi hjartasjúkdómur. Það kemur í ljós bara hjá heimilislækni að það er ekki allt með felldu og

ég er sendur til hjartasérfræðings í Læknasetrinu í Mjódd og hann greinir þetta sem galla í hjartalokum. Hann spyr mig hvað ég sé að vinna og hann nefnir það við mig að það sé betra að fara að læra eitthvað annað, þetta væri nú kannski ekki gott til framtíðar að vera í svona erfiðisvinnu 10 tíma á dag. Sem var alveg raunin því ég hefði ekki verð að vinna við húsasmíðar í dag.“

Byrjað upp á nýtt

Eftir að þetta uppgötvaðist dreif Magnús sig aftur í Iðnskólann í Reykjavík, í þetta skiptið á tölvubraut, og var þar í 2 ár. Hann var nánast búinn með tölvubrautina þegar að honum bauðst áhugaverð vinna hjá Hjartavernd. „Mér var boðin vinna þarna um jólin 2001 í jólaboði. Þar var vinur bróður míns, sem er deildarstjóri hjá Hjartavernd, og var með mjög áhugaverða vinnu og byrjaði ég að vinna þarna fjórum mánuðum seinna. Þá voru þeir að byrja með öldrunarrannsókn og ég var ráðinn á myndgreiningardeild sem tæknimaður. Ég vann þar í fjögur ár þar til kreppan skall á í Hjartavernd. Það var alveg frábært að vinna þar. Ég hóf störf í Domus Medica árið 2006  og var þar kerfisstjóri í 2 ár og eftir það réð ég mig til Kaupþings þar sem að ég er í dag.“

Aðspurður segist Magnús í raun ekki enn vera búinn að klára tölvubrautina. Enn séu eftir þrír eða fjórir áfangar sem hann eigi eftir að klára. „Meðan ég var í Hjartavernd bauðst mér að vera í námi líka og tók ég þó nokkuð mikið af einingum sem ég átti eftir af náminu. Ég var líka í kvöldnámi en ég á eftir held ég þrjá  áfanga til að fá lokaskírteinið. Þetta hefur setið á hakanum etir að ég reyndi við einhverja tvo áfanga af þessum þrem, fjórum sem eru eftir. Ég var í fríi á dagvinnutíma frá Hjartavernd til að reyna að ná þessu og það var bara ekki að ganga upp vegna anna. Það hefur enginn vinnuveitandi nema Hjartavernd lagt svona hart að því að ég yrði að klára þetta. Þeir gerðu svo mikið út á það að í framtíðinni myndi ég ekki fá neina góða vinnu fyrst ég væri ekki búinn að klára námið. Það væri svo mikið horft á það út á við. Svo var ekki raunin á næstu vinnustöðum sem ég starfaði hjá. Hjá Kaupþingi var ekki spurt úti einkunnir eða lokapróf, heldur var reynsla og meðmæli að vega þungt þar.. Þannig að það er ekki endilega málið í dag að hafa lokapróf. Ef þú ert með góð meðmæli og farsælan vinnuferil þá myndi ég segja að það telji vegi þungt í því að fá góða stöðu í dag en ekki endilega kannski hæstu launin.“

Meðfæddur galli

Í upphafi fann Magnús ekki mikið fyrir hjartagallanum en með tímanum fór gölluð hjartalokan að byrja að gefa frá sér einkenni. „Það byrjaði að stækka hjartahólfið sem að olli álagi á hjartað. Við áreynslu byrjaði að koma mæði, þreyta og hjartsláttartruflanir. Það eru bönd sem halda þessum lokum þannig að þau opnast og lokast. Þau voru slitin á þessari loku. Síðustu tvö árin var þetta búið að versna mjög mikið. Þetta var meðfæddur fæðingargalli. Það er í rauninni ekki hægt að rekja þetta í eitt eða neitt. Maður veit ekkert hvað hefur valdið því en það eru svona 1,5-2% ungbarna sem að fæðast með hjartagalla, það eru tveir af hverjum hundrað nánast. Það var fyrir svona fimm til tíu árum síðan 1-1,5% og núna er þetta 1,5-2% þannig að þetta hefur bara aukist.“

Magnús ber það með sér að hafa gaman af útiveru og íþróttum og því var ekki úr vegi að spyrja hann út í það hvort

Feðgarnir

veikindin hafi haft mikil áhrif á einkalífið. „Kannski íþróttir myndi ég segja. Fyrir svona þrem til fjórum árum var ég alltaf í innanhúsfótbolta og þótt ég hafi verið í mjög góðu líkamlegu ástandi þá voru þessir stuttu sprettir sem ollu hjartatruflunum og of háum púls þannig að ég lagði það nú til hliðar. Svo var ég kominn í tennis í fyrra en það var orðið ansi strembið undir það síðasta. Ég varð eiginlega að pása það líka þannig að ég var nú ekki í neinum íþróttum síðustu mánuðina fyrir aðgerðina. En það stendur allt til bóta.“

Ekkert annað en aðgerð kom til greina

Þegar Magnús er spurður út í þessa ákvörðun, að fara í aðgerðina, og hvort hún hafi verið erfið stendur ekki á svörunum hjá honum. „Það er gert í samráði við hjartalækninn minn sem ég hitti kannski tvisvar á ári. Þá var tekin ákvörðun um að ástandið væri farið að versna mjög mikið og það þurfi að gera aðgerð. Það var nú bara tekin ákvörðun í vor, sennilega í mars, um að núna væri tími til að fara að laga lokuna áður en þetta færi að versna meira og yrðu einhverjar skemmdir útfrá álaginu sem var orðið á hjartanu.

Það kom ekkert annað til greina. Það var annað hvort að fresta þessu og draga þetta aðeins á langinn eða demba sér í þetta og það var betri kosturinn. Með stuðningi frá vinnu og fjölskyldu og vinum þá var það ekkert erfið ákvörðun. Ástandið var orðið þannig að maður var orðinn móður í að fara upp stiga og maður var orðinn pínu kvíðinn með ástandið. Þannig að það var í sjálfu sér ekki erfitt en þegar maður er að leggjast þungt í þetta og svona pæla í hvernig aðgerðin er og annað þá er maður kominn út á svolítið hálann ís. Maður þarf að fara af rosalegri jákvæðni og jákvæðu hugarfari út í svona ákvarðanir. Öll neikvæðni er mjög slæm fyrir svona aðgerð  þannig að maður ýtir henni alveg frá sér.

Ég var á biðlista sennilega frá mars 2009 og var svo boðið að koma í aðgerð núna í september með tveggja daga fyrirvara. Það var ekki alveg rétti tímapunkturinn fyrir mig þannig að ég náði að fresta því fram í október og var ég skorinn núna sjöunda oktober.“

Aðgerðin undirbúin

Strax í sumar hófst undirbúningurinn fyrir aðgerðina og fór Magnús þá í hjartaþræðingu, þar sem kransæðarnar voru skoðaðar. Verið var að kanna hvort að það þyrfti að gera eitthvað meira fyrir hann í hjartaaðgerðinni. Meðal þess sem var gert í þessari skoðun var svokölluð vélindaómskoðun en þá er ómtæki sett niður að vélindanu og hjartað skoðað innan frá. Þetta gerir læknunum kleyft að skoða hjartað mun nær heldur en þegar ómað er utan frá.

Eftir aðgerðina

Magnús lýsir því með tilþrifum hvernig ómtækið var þrætt niður að vélindanu og segir svo frá því hvað kom í ljós við þessa skoðun. „Þá kom í ljós að það væri gat á milli hjartagáttanna sem þyrfti að loka í aðgerðinni. Þá voru góðar skoðanir fyrir undirbúninginn og svo voru viðtöl við hjartalækna, svæfingalækni og hjúkrunarfræðinga. Ég fékk að koma upp á hjartadeild 12-e og þar var fræðsla um aðgerðina og dagana eftir hana. Ég var náttúrulega búinn að kynna mér þetta mjög vel, skoða þessi má og fylgjast með í tíu ár, hvað var verið að gera út í heimi og hvaða aðgerðir eru hérna heima og hvernig þær hafa tekist og annað. Þetta er svolítið undir þér komið hvað þú þarft mikinn undirbúning.  Ég held að ég hafi fengið alveg ágætis undirbúning.“

Eins og kom fram hér að ofan vann Magnús hjá Hjartavernd í fjögur ár. Þar var hann að vinna innan um hjartalækna og aðra sérfræðingar í hjartasjúkdómum og því lék mér forviti á að vita hvort að það hafi ekki hjálpað til við undirbúninginn fyrir aðgerðina. „Já, ég myndi segja það. Það var mjög fræðandi og skemmtilegt að vinna þar. Ég kynntist mörgum læknum og fræðimönnum og maður sótti ýmsa fyrirlestra. Ég var t.d. að vinna við að teikna kalk í kransæðum í hjartanu. Ég tók próf í því til að vera fullgildur í úrlestri. Ég var sá eini sem ekki var heilbrigðismenntaður sem fékk að gera þetta. Þannig að það var mjög spennandi á þeim tíma. Þá gat maður séð hvernig sjúkdómar voru í hjartanu hjá t.d. öldruðu fólki, hvernig kalkið liggur í æðunum og annað og læra að þekkja ýmsa hjartasjúkdóma. Þannig að það var mjög spennandi. Ég myndi segja að vinna við heilbrigðisgeirann, sama hvaða starf það er að það geti hjálpað fólki í þessum undirbúningi fyrir hjartaaðgerð, að kynnast betur hvernig sjúklingarnir hafa það og hvaða meðferðir og úrræði eru í boði. Ég vann upp á Landspítala árin 1999-2000. Þá vann ég  við að keyra sjúklinga sem höfðu verið í m.a. hjartaaðgerðum. Keyrði þá í ýmsar rannsóknir, og þar náði maður nokkuð góðu spjalli við sjúklinga., Maður spurði ítrekað hvernig heilsan væri og  sá svona hvernig þeir þurftu að beita sér. Maður hefur náð að safna að sér mikilli reynslu sem maður getur nýtt sér í þessum undirbúningi og fylgst vel með á netinu og verið í góðu sambandi við ýmsa hjartalækna.“

Svo kom að aðgerðinni sjálfri

Þegar kemur að því að lýsa aðgerðinni sjálfri byrjar Magnús á því að lyfta upp bolnum og sýna mér örið sem er á bringunni á honum. Hann fer svo yfir það hvernig aðgerðin var og hvernig honum leið fyrst eftir að hann vaknaði eftir hana. „Ég lagðist inn að kvöldi til fyrir aðgerðardag og var rakaður á höndum, bringunni og nára. Ég leggst inn og þar er bara léttur undirbúningur fyrir næsta dag. Ég vaknaði klukkan sex og ég þurfti að þvo mig allan með sótthreinsandi sápu, tvisvar, vegna sýkingarhættu. Svo er manni gefið róandi lyf að kvöldi til og svefnlyf, svo maður hvílist vel fyrir aðgerðina.. Að morgni til tekur maður einhver meiri kæruleysislyf og er síðan sóttur frá skurðstofunni. Maður liggur í svona ambulance og er færður inn á skurðstofuna í undirbúningsherbergi. Þar tekur á móti manni hjúkrunarfræðingur eða svæfingarlæknir og það er svona það síðasta sem að ég man er að hún sprautaði svefnlyfi eða einhverju í mig.  Svo man ég ekkert fyrr en ég vakna á gjörgæslu seinna um daginn eftir aðgerðina. Ég er skorinn klukkan níu og aðgerðin er búin klukkan eitt,, fjögra tíma aðgerð sem heppnaðist mjög vel. Svo vakna ég klukkan fjögur eða fimm á gjörgæslunni. Ranka aðeins við mér og þá er ég búinn að vera í öndunar- og lungnavél sem maður er í allan tímann í aðgerðinni.  Ég var á gjörgæslu eina nótt og var svo færður á hjartadeildina og lá þar í eina viku.“

Það kom á óvart að þeir sem fara í svona stóra skurðaðgerð skuli ekki liggja inn á spítala nema eina viku þannig að Magnús var spurður nánar út í það. „Já, það er vika og þá er maður sendur heim ef heilsan er það góð og allt eðlilegt eða svo gott sem. En menn eru auðvitað ansi kraftlitlir og sumir þurfa að vera lengur ef þeir eru með of háan púls eða einhverja hjartaóreglu þá geta þeir ekki farið heim. Þetta getur tekið viku með góðu móti.“

Næsta skrefið er endurhæfing

Eftir svona mikla aðgerð er nauðsynlegt að fara í endurhæfingu. Þolið er ekki mikið en Magnús fer tvisvar á dag í göngutúra. Hann segist finna mun á sér frá því fyrstu vikuna eftir að hann var skorinn. Þá gat hann varla talað af mæði. En hér á Íslandi eru ekki margir kostir í boði þegar kemur það því. Magnús útskýrði fyrir okkur hvað það er sem stendur til boða og segir frá því hvað felst í endurhæfingunni. „Það sem er í boði er eiginlega bara tvennt. Maður byrjar á að fara í endurhæfingu upp á Landspítala í nokkur skipti  undir eftirliti sjúkraþjálfara og lækna. Svo er hægt að sækja um á HL stöðinni eða hjarta- og lungnastöðin, sem er í Sjálfsbjargarhúsinu. Þar er hægt að mæta tvisvar í viku og vera í mánuð eða tvo mánuði, svona eins og maður þarf, en það er aðallega eldra fólkið sem fer þangað. Þar eru hjartalæknar, hjúkrunarfræðingar og sjúkraþjálfarar sem aðstoða þig. Og svo er  það Reykjalundur sem ég er að bíða eftir að komast inn á, og það getur tekið átta til tólf vikur að komast þar inn. Þar er fullt prógram frá átta til fimm, fræðsla, æfingar, hvíld, slökun og matur. Það eru ekki fleiri úrræði sem ég veit um.“

Þetta ferli allt tekur tíma og það er betra að fara sér hægt í þessu. „Læknarnir tala um að þetta ferli taki bara 3-4 mánuði og það borgar sig ekki að flýta sér af stað. Það er ekki gott að ná of hröðum bata. Þetta þarf bara að gerast smátt og smátt. Bringubeinið verður ekki að fullu gróið fyrr en eftir þrjá til fjóra mánuði þannig að maður má ekki lyfta neinu þungu í þann tíma. Maður verður að passa sig hvernig maður er að beita sér. Þannig að maður getur búist við að mæta til vinnu ef vel gengur, eftir þrjá til fjóra mánuði en kannski gæti maður mætt aðeins fyrr og verið stuttan dag í minna starfshlutfalli, ef maður er ekki í áreynsluvinnu. Þannig að alla skrifstofuvinnu gæti maður verið mættur eftir einhverjar vikur og tekið smá þátt en það er auðvitað ekki æskilegt að gera neitt erfitt.

Betri enn nýr

Þegar farið er í svona aðgerð hlýtur ein helsta spurning sem vaknar að vera hvort vandamálið sé alfarið úr sögunni eða hvort þetta geti tekið sig upp aftur. Magnús lætur vel af framtíðarhorfunum og hefur það eftir læknunum að nú verði hann betri en nýr. „Aðgerðin sem ég fór í heppnaðist mjög vel og þeir náðu að laga þennan mikla leka sem var í hjartalokunni,  og núna lekur ekki neitt. Og þeir minnkuðu opið sem var orðið mjög stórt, í gáttinni, og settu þar hring og minnkuðu það nánast um helming þannig að núna er álagið mun minna á hjartanu. Þannig að það er nú allt saman frá. Eftir svona hjartaaðgerð má búast við að fá hjartaóreglu sem ég hef verið að fá nokkrum sinnum en aðallega upp á spítala. Maður er að taka hjartalyf og verkjalyf því það eru talsverðir verkir fyrstu vikurnar og í framhaldinu í bringubeininu. Maður er ekkert úr hættu fyrr en einhverjum mánuðum eftir aðgerðina. Maður veit aldrei hvað getur gerst þegar hjartað er annars vegar. Það er náttúrulega óvissa og kvíði sem getur fylgt svona hjartasjúkdómum. Ef maður er með hjartatruflanir og hjartakvilla þá leiðir maður hugann að því hver fjárinn sé að gerast þarna inni. Maður fær mjög vægar truflanir enn þá og púlshækkanir. Púlsinn getur verið fljótur að hækka ef maður er eitthvað að gera of mikið eða of hratt. Þannig að maður verður að passa líkamann svolítið því  erfiði getur valdið óreglu.  Ég man fyrstu dagana þá fann ég alveg fyrir verkjum, því þeir sauma op á hjartað og fara inn í það og bringubeinið er auðvitað sagað í sundur, en núna upplifi ég helst bringubeins- og bakverki. Ég reyni að taka verkjalyf við því og það slær aðeins á þá verki. Það er alveg hrikalega vont að fara framúr rúminu  því núna er ég á svo vægum verkjalyfjum..“

„Þetta ástand sem var, var bara hjartabilun og hún er ekki lengur til staðar.. Hjartað er auðvitað bara enn að jafna sig eftir aðgerðina. Þetta er rosalegt álag fyrir líkamann og hjartað að fara í hjartaaðgerð. Læknirinn sagði mér að þetta væri bara eins og að verða fyrir lest, að fara í hjartaaðgerð. Menn verða að búa sig undir það að heilsan væri bara hundléleg og þetta væri bara mjög erfitt fyrstu vikurnar. Ég myndi nú segja að þetta væri aðeins ýkt. Þetta væri meira eins og að verða fyrir trukki. Ég lýsi oft ástandinu sem var síðustu vikurnar að ég hafi verið að keyra bíl með fjórum sprungnum dekkjum og engu vökvastýri.  Ég var að reyna að hafa stjórn á þeim bíl. Það var orðið mjög lélegt ástandið á mér síðustu vikur og mánuði fyrir aðgerðina.

Við kveðjum Magnús og fjölskyldu hans og gefum honum nú færi á að hvíla sig eftir þessa miklu lífreynslu og óskum honum alls hins besta í framtíðinni.

Maggi og frú

Þar sem að ég er að gera smá tilraunir tengdu blogginu þessa dagana ætla ég að prófa að henda hér inn eins og einu vídeói. Það er að sjálfsögðu með einum stórmeistara tónlistarsögunnar, Tom Waits, og tekur hann hér nett mát á Ísrael – Palestínu deiluna. Njótið vel.

Það er búin að vera ansi mikil þögn hérna á þessu bloggi undanfarið. Það orsakast reyndar ekki vegna þess að ég hafi ekkert að segja heldur hefur mestur kraftur í mínum skrifum verið á moggablogginu undanfarið eða síðan að allt fór til fjandans hér að okkar ágæta landi. Ástæðan fyrir því er tvíþætt, annars vegar vegna þess að ég hef reynt að halda pólitíkinni í lágmarki á þessu bloggi (og ég er búinn að vera ansi heitur útaf pólitískum málefnum undanfarna tvo mánuði) og svo hins vegar að ég hef viljað ná til fleiri aðila með það sem að ég hef verið að skrifa undanfarið og hef því verið að tengja mín skrif við fréttir á mbl.is til að meira beri á mér.

Þar fyrir utan er bara búið að vera svo mikið að gera hjá mér undanfarið. Ég er náttúrulega að vinna á fullu og ekki þýðir að slá slöku við á þeim vígstöðvunum á þessum síðustu og verstu tímum. Að auki er ég að dunda við ýmislegt utan vinnu. Þannig er ég t.d. að búa til dagatal fyrir Sniglana. Ég var dreginn inn í rýnihóp hjá Sniglunum. Opnu borgarafundirnir eru líka að taka drjúgan skerf af tíma mínum og stefnir í að það taki jafnvel enn meiri tíma. Þar er ég, við annan mann, að sjá um vefsíðu hópsins, taka myndir af fundunum, hjálpa til við skipulagningu þeirra og svo hittumst við reglulega til að fara yfir málin og fáum þá einhverja góða aðila til að útskýra fyrir okkur hina ýmsu hluti. Þetta er búið að vera það mikið undanfarið að ég hef ekki einu sinni getað mætt í kvikmyndaklúbbana tvo sem að ég er í.

En eins og ég sagði hér í upphafi þá hef ég verið að tjá mig á moggablogginu og ef einhver vill sjá hvað ég hef að segja þá er viðkomandi velkominn þangað inn.

orévwa

Á síðasta sunnudag dó amma. Hún var jörðuð í dag. Því miður komst ég ekki í jarðaförina en í staðin kveð ég hana með þessum orðum.

Amma var í alla staði yndisleg kona sem vildi öllum vel. Allt til enda bjó hún í eigin húsi og var tiltölulega hress. Ég þakka því fyrir að hún skildi fá að fara hratt þegar að hún dó.

Margar góðar minningar á ég af ömmu en sú sem að lifir einna sterkast í huga mínum er þegar að hún, börn hennar og makar þeirra, og svo barnabörn fóru í ferðalag til sveitarinnar þar sem að hún ólst upp. Við gistum í þessari ferð í húsi sem að hún bjó í sem ung kona og var það alveg yndislegt að fylgjast með gömlu konunni þegar að hún var að skoða húsið og rifja upp minningar sínar frá því að hún bjó í því.

En nú er hún dáin og ég sakna hennar alveg afskaplega mikið. Bless amma mín.

ariviodisi

Á dauða mínum átti ég von en ekki að ég myndi setja upp blogg.

Bloggæðið sem að gengið hefur yfir alla heimsbyggðina hefur ekki átt upp á pallborðið hjá mér af þeirri einföldu ástæðu að langflestir sem að eru að blogga hafa í raun ekki frá neinu að segja en á því hafa að sjálfsögðu verið nokkrar undantekningar.

Ég ætla sjálfur að reyna að passa mig á því að falla ekki í þessa gryfju og tjá mig án þess að hafa eitthvað að segja.
Ég mun fyrst og fremst nota þessa síðu til að fjalla um bækur sem ég les, myndir sem að ég horfi á og listviðburði sem að ég fer á (leikhús, sýningar og annað).

Þó mun ég leyfa mér að tala um hvað það annað sem að mér finnst að ég þurfi nauðsynlega að segja, hvort sem að það verður af pólitískum toga eða bara hvað það sem að ég tel að sé þess virði að eyða tíma í að pikka inn á þetta rafræna blað.

Vonandi verður þetta allt mönnum að gagni og, ekki síður, gamni en ef ekki þá verða menn bara að láta í sér heyra og hvetja mig til að gera betur.

Meira ætla ég ekki að röfla í bili.

Tot siens