Nú er ég einn af þeim sem að fylgist með EM í fótbolta þó svo að ég haldi alveg vatni yfir leikjunum og hafi ekki tekið mér sumarfrí í júní í þeim eina tilgangi að horfa á boltann. Margt ánægjulegt og jafnvel fallegt hefur sést á þessu móti eins og t.d. jafnteflið sem að Ítalir gerðu gegn Rúmeníu og stórt tap þeirra fyrrnefndu gegn Hollandi svo ég nefni nú eitthvað ánægjulegt (jafnteflið) og fallegt (tapið).

En svo sér maður þessa frétt og maður getur ekki annað en spurt. Hvar var beina útsendingin frá þessum leik? RÚV brást okkur unnendum fótbolta og fallegra kvenna þarna.

Konur og þannig þennkjandi karlmenn hafa fengið eitthvað fyrir sinn snúð í formi léttklæddra karlmanna en aðrir hafa ekki fengið svo mikið sem einn kvennkyns streaker.

En að öllu gamni slepptu þá er mjög ánægjulegt að EM skuli vera í opinni dagskrá þannig að sem flestir geti notið þess að horfa á keppnina.

Í fyrsta sinn í langan tíma ákvað ég að skella mér á Players og horfa á leik með mínum mönnum, Liverpool. Ég fór þangað strax eftir vinnu og heilsaði upp á mína gömlu félaga úr stjórn Liverpoolklúbbsins og setti mig í réttar stellingar fyrir leikinn.

Ekki byrjaði nú leikurinn gæfulega. Arsenik hreinlega skildi okkur eftir í rykinu og það leit út fyrir að Liverpool hefði gleymt að hefja leik. Og það kom því ekki á óvart þegar að Nallarnir skoruðu. En fljótlega eftir það fóru mínir menn að vakna til lífsins og sóknin þyngdist eftir því sem að á leið. Og loksins kom markið og þvílíkt mark. Þarna þekkti maður gamla brýnið aftur. Sami Hyypia hristi snildarlega af sér varnarmann og skallaði í markið. Og þannig stóðu svo leikar í hálfleik.

Nokkuð létt var yfir mönnum á Players í leikhléi nema hvað að menn voru farnir að sjá fyrir sér að leikurinn færi í vítakeppni.

Seinni hálfleikurinn byrjaði á svipuðum nótum og sá fyrri endaði. Liverpool sótti án afláts og að lokum fór svo að þeir skoruðu annað mark. Og hver var þar á ferðinni annar en Fernando “El Nino” Torres. Ef þessi drengur er ekki kaup ársins þá veit ég ekki hvað og það þrátt fyrir hátt verð. Eftir þetta var eins og leikurinn væri bara að fjara út í einhver leiðindi. Hvorugt liðið var í raun að gera neitt en þó var heldur meira líf í Liverpool. Maðurinn var farinn að halda að leikurinn myndi bara fara út í tóm leiðindi og fleiri mörk yrðu ekki skoruð. En þurfa þá ekki Nallarnir endilega að skora. Flestir í kringum mig sukku niður í hálfgert þunglyndi og sáu fram á að það væri alveg kolröng hlussa sem að myndi góla í leikslok. En Adam braut sér jafnharðan leið aftur inn í paradís. Hann ætlaði svo sannarlega ekki að láta Evu eyðileggja fyrir sér kvöldið. Dómarinn dæmir víti eftir að brotið er á varamanninum Babel. Stevie G stígur fram og tekur vítið af fádæma öryggi og allt ætlaði um koll að keyra á Players. Og stuttu seinna tekur Babel á rás eftir að Kuyt sendir boltann fram. Hann hristir af sér varnarmann og sendir svo boltann framhjá Borat í marki Arsenal og gulltryggir sigurinn.

Allt ætlaði um koll að keyra á Players þegar að dómarinn flautaði til leiksloka. Eins og svo oft áður brustu menn í söng og tóku svo hraustlega undir í You’ll Never Walk Alone að undir tók í iljunum. Það var alveg augljóst að ég hafði valið alveg hárréttan leik til að rifja upp stemminguna á Players.

Sú feita söng af innlifun á endanum.