Annað slagið skrepp ég í bíó enda áhugamaður um kvikmyndir. Þó hefur áhugi minn á því að horfa á kvikmyndir í bíóhúsum bæjarins farið snarminnkandi undanfarin ár. Kemur þar ýmislegt til. Fyrir það fyrsta þá hefur bíóupplifunin færst mikið heim í stofu með tilkomu skjávarpans og heímabíókerfisins. Maður hefur myndina á stóru tjaldi í stofunni og hljóðið allt í kringum sig. Það er einna helst að maður sé latur við að útvega nauðsynlega veitingar eins og popp (eða nachos) og goslaust gos.

En það eru ekki bara gæði heimabíósins sem hefur gert það að verkum að maður fer alltaf sjaldnar í bíóhúsin. Það er ekki síður lélegur standar íslenskra bíóhúsa sem fælir mann frá. Það fer, sem dæmi, alltaf í taugarnar á mér að sýningin skuli aldrei byrja á auglýstum tíma. Í síðustu bíóferð minni mætti ég tíu mínútum eftir auglýstan tíma. Samt þurfti ég að bíða í 5 mínútur eftir að myndin byrjaði. Í Englandi er þetta þannig að auglýst er hvenær mynd á að byrja og líka hvenær hleypt er inn í salinn. Þá getur maður mætt snemma og horft á auglýsingar ef maður vill tryggja sér góð sæti eða mætt seint og losnað við auglýsingarnar.

Annað sem mér leiðist við íslenskt bíó eru hlé. Það virðist vera lífsins ómögulegt að bjóða upp á sýningar án hlés þó það væri ekki nema ein á dag. Nú er ég ekki að segja að ég sé alfarið á móti því að hafa hlé í bíó því sumar myndir hreinlega krefjast þess að það sé hlé og þá sérstaklega mjög langar myndir. Vandamálið er ekki síður það að sýningarstjórar á Íslandi hafa fæstir einhverja tilfinningu fyrir því hvenær hentar best að hafa hlé. Þannig er oft verið að skella á hléi í miðjum spennuatriðum. Eitt versta dæmið sem ég hef upplifað af lélegri tímasetningu á hléi var reyndar fyrir 2-3 árum síðan þegar sett var hlé þegar 20-30 mínútur voru eftir af nærri tveggja tíma mynd.

Oft lendir maður í því í bíó hér á landi að fókusinn sé ekki réttur á myndunum og jafnvel hefur það komið fyrir að hún er í eitthvað skrítnum hlutföllum. En í síðustu bíóferð fékk ég eiginlega nóg af svona furðulegum uppákomum þegar ég tók eftir því að textanum var varpað ofan á myndina með sér skjávarpa. Þetta hefði svo sem verið í lagi ef ekki hefði verið fyrir ljósa rammann sem að sást alltaf þegar voru nætursenur eða dökkar senur. Ég get alveg skilið það að reynt sé að nota einhverja svona tækni í bíó vegna kostnaðar en það er lágmark að svona hlutir eyðileggi ekki fyrir manni myndina.

Því miður sýnist mér að bíóferðum eigi eftir að fækka enn frekar eftir þessa upplifun og glápið færist nánast alfarið heim í stofu. Þar er ég líka laus við blaðrandi unglingana sem að bíóhúsin hýsa.

Eins og margir vita þá hef ég mikinn áhuga á kvikmyndum, sjónvarpsefni og öðru slíku. Drjúgur tími fer í það hjá mér að sinna þessu áhugamáli og sem dæmi þá náði ég að horfa á 17 bíómyndir um páskanna (það hefur ákveðna kosti að vera single), þar af 4 sem voru yfir 3 tíma.

Þar að auki er ég nú í tveimur kvikmyndaklúbbum. Annar þeirra kallast Afspyrna og kemur hann saman vikulega og er þá horft á mynd sem að hefur verið vandlega valin vikuna áður. Reglulega tökum við okkur svo til og setjum af stað þema og reynum þá að horfa á eins margar myndir úr þemanu og mögulegt er. Sem dæmi má nefna að eitt þemað var Akira Kurosawa og náðum við þá, að ég held, að horfa á allar myndir þessa aldna meistara.

Hinn klúbburinn sem ég er í er Heimildarmyndaklúbburinn Hómer. Sá klúbbur sérhæfir sig í heimildarmyndum og þáttum hvers konar og umræðum um þær. Meðal efnis sem að við höfum kíkt á eru myndir eins og Jesus Camp, Scientology and Me, King of Kong og margar fleiri. Nú síðast horfðum við á myndirnar Mein liebster Feind – Klaus Kinski (My Best Fiend) eftir Werner Herzog og I’m from Hollywood eftir Lynne Margulies og Joe Orr. Báðar eru myndirnar um mjög sérstaka og sérvitra snillingar, þá Klaus Kinski og Andy Kaufman.

Þessar tvær myndir marka ákveðin tímamót í lífi Hómers því klúbburinn er nú kominn í útvarp líka. Heljarinnar pistill var skrifaður um þessar myndir og var hann svo fluttur í útvarpsþættinum Kviku á Rás 1. Það sem meira er þá munum við að öllum líkindum halda þessu áfram og skrifum pistla eftir hvern klúbb sem verður svo fluttur í Kviku.

Það er ekki hægt að neita því að Hómer fær svolítið annað gildi við þetta. Umræðan um myndirnar sem að við horfum á verður aðeins fókusaðri og meira líf er milli klúbbkvölda sem eru á þriggja vikna fresti. Og svo má ekki gleyma spenningnum að fá að heyra pistilinn eftir hvern klúbb.

En s.s. fyrsti pistilinn hefur verið fluttur og er hann að finna á heimasíðu Hómars, bæði til hlustunar og svo til lestrar. Ég mæli eindregið með því að menn hlusti á hann frekar en að lesa hann svo að menn heyri hljóðbrotin úr myndunum.

adeus

Það hlaut að koma að því að ég tæki mynd af fólki. Og fórnarlömbin eru meðlimir í kvikmyndaklúbbnum sem að ég er í. Það var í raun við hæfi að taka mynd af þessum föngulega hóp í kvöld þar sem að við vorum að fara að horfa á danska mynd en eins og flestir vita væntanlega eru Dogme 95 reglurnar ættaðar frá Danmörku. Og myndin sem að við horfðum á er líklega ein allra besta danska mynd sem að ég hef nokkurn tíman séð, Adam’s æbler.

Ég ákvað að hafa myndina í svarthvíti í þetta skiptið og setti því vélina á viðeigandi stillingu og skellti contrastinum aðeins upp. Myndavélinni kom ég síðan fyrir á stofuborðinu og lét hana nota timerinn svo að ég næði að taka myndina án þess að strákarnir tækju almennilega eftir því hvenær væri smellt af. Það er rétt að taka það líka fram að ég notaði flass í þetta skiptið.

En aðeins að myndinni sem að við horfðum á í kvöld, Adam’s æbler. Þetta er ein allra besta mynd sem að ég hef séð í langan tíma og maður skilur það vel núna hvers vegna hún sló í gegn þegar að hún var sýnd á Alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni. Myndin er vel skrifuð, persónurnar eru hver annari betri og reyndar líka furðulegri og myndatakan er frábær. En það sem að gerir í raun þessa mynd jafn góða og hún í raun er er húmorinn sem að er á köflum alveg kol, kolsvartur.

Ég mæli endregið með því að þeir sem ekki hafa séð þessa mynd verði sér út um eintak af henni og horfi á hana og þeir sem að hafa séð hana ættu að horfa á hana aftur og það sem fyrst. Ég veit alla vega að ég mun renna henni í gegn mjög fljótlega aftur.

do vi?enja

Myndin Death of a President fjallar um þær mögulegu aðstæður sem að gætu skapast ef að George W. Bush væri myrtur. Hún fer í gegnum rannsóknarferlið og eftirmála þess og reynir að velta upp spurningum í tengslum við þetta ferli.

Þetta er að mörgu leyti áhugaverð hugmynd en myndin nær samt eiginlega ekki að verða neitt meira en það og þegar að upp er staðið er hún eiginlega hvorki fugl né fiskur. Hún skilur ekki mikið eftir sig.

Það sem að mér fannst þessi mynd einna helst skilja eftir var það hvernig og hversu auðveldlega músliminn var gerður að blóraböggli og hvernig pólitíkusar reyndu að nota hann sem afsökun fyrir aðgerðum gegn Sýrlandi. Þetta minnti mann um margt á aðfarir Bush stjórnarinnar í aðdraganda innrásarinnar í Írak þar sem að þeir reyndu hvað þeir gátu að finna afsökun og réttlætingu fyrir innrásinni.

Annað sem að mér fannst vera athyglisvert í þessari mynd var það hvernig það er gefið í skyn að stjórnvöld myndu þaga það í hel þegar að sönnunargögn sem að benda til þess að músliminn hafi verið að öllum líkindum verið saklaus. Í myndinni er hann bara látinn dúsa áfram í fangelsi, bíðandi þess að vera tekinn af lífi. Því miður held ég að það sé örlítið sannleikskorn í þessu eins og dæmin frá Guantanamo sýna og sanna.

Myndin var s.s. áhugaverð hugmynd en illa unnið úr henni.

Ila lika