Þar sem að ég er að gera smá tilraunir tengdu blogginu þessa dagana ætla ég að prófa að henda hér inn eins og einu vídeói. Það er að sjálfsögðu með einum stórmeistara tónlistarsögunnar, Tom Waits, og tekur hann hér nett mát á Ísrael – Palestínu deiluna. Njótið vel.

Það er alltaf gaman að fara á góða tónleika og tónleikarnir sem að Sinfóníuhljómsveit Íslands var með á fimmtudagskvöldið og á laugardaginn voru einmitt góð dæmi um mjög góða tónleika. Um var að ræða kvikmyndatónleika Sinfóníunnar en í þetta skiptið var ekki um bíósýningu sem að hljómsveitin spilaði undir að ræða heldur voru fyrri tónleikarnir tileinkaðir gullöld söngvamyndanna og þeir seinni voru meira svona kynning á kvikmyndatónlist.

Báðir þessir tónleikar voru útsettir og stjórnað af bretanum John Wilson. John þessi hefur hefur vakið mikla athyggli sem hljómsveitarstjóri, útsetjari og sérfræðingur í léttri tónlist, djassi og kvikmyndatónlist. Hann hefur einnig unnið við kvikmyndir á borð við Beyond the Sea þar sem að hann stjórnaði tónlistinni og útsetti. Hann hefur stjórnað ýmsum merkum hljómsveitum á borð við Hallé-hljómsveitina, Konunglegu fílharmóníuna í Liverpool, Sinfóníuhljómsveit Birminghamborgar, Lundúnasinfóníuna, Konunglegu fílharmóníuhljómsveitina og Skosku BBC-hljómsveitina. Þetta er ekki fyrsta heimsókn John til Íslands því árið 2004 kom hann hingað og útsetti og stjórnaði kvikmyndatónleikum sveitarinnar.

Á tónleikunum var líka annar góður listamaður. Það var söngkonan Kim Criswell sem að söng einsöng á tónleikunum og á fyrri tónleiknum sá hún einnig um að kynna lögin og gerði hún það einstaklega vel. Kim er bandarísk söngleikjadíva sem hefur sungið í söngleikjum, á tónleikum og inn á plötur. Frumraun hennar á Broadway var í verkinu The First árið 1981 en áður hafði hún leikið í söngleiknum Annie. Hún flutti svo til London árið 1992 og hefur tekið í fjöldanum öllum af sýningum á West End eins og t.d. Annie Get your Gun, Elegies for Angels, Punks and Raging Queens, Dames at Sea og The Slow Drag.

En að tónleikunum sjálfur. Tónleikarnir á fimmtudaginn kölluðust Söngfuglar hvíta tjaldsins. Dagskráin samanstóð af lögum úr hinum ýmsu söngvamyndum og má þar nefna myndir á borð við Summer Stock, The Wizard of Oz, Seven Brides for seven brothers og The Sound of Music. Þetta voru lög sem að helstu sönggyðjur kvikmyndasögunnar gerðu fræg, söngfuglar á borð við Judy Garland, Julie Andrews, Marilyn Monroe, Doris Day, Audrey Hepburn og Barabara Streisand. Tónleikarnir voru fyrir margra sakir merkilegir og ekki síst fyrir það að stjórnandinn, John Wilson, var búinn að leggja á sig mikla vinnu við að útsetja lögin þannig að þau væru nákvæmlega eins og þau voru flutt í myndunum og eftir því sem að ég kemst næst er þetta í fyrsta skipti sem að það er gert. Flutt voru lög eins og Somewhere Over the Rainbow, I Have Confidence, Diamonds Are A Girl’s Best Friend og How Long Has This Been Going On? og söngur Kim Criswell gerði þeim einstaklega góð skil og var eins og stjörnurnar sjálfar, Garland, Andrews, Monroe og Hepburn væru þarna sjálfar að syngja. Sérstaklega fannst mér flott hvernig hún náði látlausum söng Hepburn og Monroe.

Seinni tónleikarnir, bíófjör, voru á margan hátt svipaðir þeim seinni en þó voru áherslurnar aðrar. Á þeim var meira verið að stíla inn á fjölskylduna og lögin því að vissu leyti aðgengilegri og sem dæmi var opnunarlagið upphafsstef Star Wars myndanna. Einnig voru flutt nokkur af þeim lögum sem voru á fyrri tónleikunum. Lögin voru kynnt af Halldóru Geirharðs sem að var í gervi trúðs og gerði hún það snilldarlega. Hún náði vel til krakkanna og útskýrði fyrir þeim hvað kvikmyndatónlist er og hvernig hún er notuð í kvikmyndum. Þar að auki voru brandararnir hjá henni þess eðlis að við sem eldri erum gátum hlegið að þeim. Eins og á fyrri tónleikunum söng Kim Criswell nokkur lög og það að sjálfsögðu af stakri prýði.

Ég verð eiginlega að taka ofan fyrir Sinfóníuhljómsveitinni fyrir að halda svona tónleika. Með því að hafa svona fjölbreytileika í efnisvalinu þá verður hljómsveitin aðgengilegri fyrir almenning og tónleikar eins og þeir sem voru á laugardaginn gera heilmikið til að opna augu barna fyrir klassískri tónlist og, eins og í þessu tilfelli, kvikmyndatónlist.

Keep up the good work.

auf Wiedersehen

Þótt ótrúlegt megi virðast þá hafa tveir af bestu tónleikum sem að ég hef farið á síðastliðið ár verið í Herðubreið á Seyðisfirði. Í fyrra sumar voru það tónleikarnir sem að mörkuðu lokin á Lunga, listahátíð unga fólksins á Austurlandi. Og núna um daginn voru það stórtónleikar snillinganna James Carter, Deitra Farr og The Riot og voru þeir tónleikar hluti af Jasshátíð Egilsstaða á Austurlandi.

Það var reyndar fyrir algjöra tilviljun að ég fór á þessa tónleika. Ég er búinn að vera að vinna á Reyðarfirði síðustu viku eða svo og í matartímanum einn daginn fór ég að fletta í blaði og rak þar augun í auglýsingu fyrir Jasshátíðina. Ég hugsaði með mér að þetta væri nú heppilegt, jasshátíð á Egilsstöðum og ég staddur þar og ákvað því að kíkja á heimasíðu hátíðarinnar til að kanna dagskrána og sjá hvort að það væri ekki eitthvað sem að ég hefði áhuga á að fara á. Og eitt það fyrsta sem að ég sá var að það yrðu tónleikar á Seyðisfirði og ég einmitt á leið þangað í helgarfrí. Ég var því snöggur að panta mér miða.

Eins og fyrr segir þá voru það James Carter, Deitra Farr og The Riot (Björn Thoroddson, Jón Ólafsson, Dóri Braga, Ásgeir Óskarsson og Jón Rafnsson) sem að héldu uppi stuðinu og það með dyggum stuðning áhorfenda. Tónleikarnir opnuðu á því að Björn kom einn fram á svið og spilaði eitt lag á kassagítarinn og sýndi þar og sannaði, eina ferðina enn, að þarna er á ferðinni einn allra besti gítarleikari landsins. Strax á eftir steig James Carter á svið og það verður ekki tekið af honum að hann er snillingur. Hljóðin sem að maðurinn var að kreista út úr saxinum voru hreint ótrúlega og sem dæmi má nefna að hann var farinn að láta hann tísta eins og smáfugl. Það fór sko ekki á milli mála að þarna var á ferðinni einn besti bariton saxafónleikari heimsins. Smám saman fjölgaði á sviðinu. Ásgeir og Jón Rafnsson komu og spiluðu með þeim hinum og djassinn dunaði fram að hléi.

Eftir hlé breyttu tónleikarnir aðeins um stefnu. Þá mætti hin kyngimagnaða Deitra Farr á svið og færði stílinn meira yfir í blús og soul. Dóri Braga og Jón Ólafs bættust líka í hópinn og þar með var orðið fullmannað á sviðinu. Það verður ekki tekið af Deitra að hún kann heldur betur þá list að hrífa áhorfendur með sér. Áður en maður vissi af var nánast hver einasti kjaftur í salnum farinn að dilla sér með og klappa taktinn og ekki var ég neitt skárri því á tímabili átti ég í mestu vandræðum með að taka myndir því að maður stoppaði varla nógu lengi til að ná óhreyfðri mynd. Svona hélt þetta áfram í góðan klukkutíma og á endanum var Deitra búin að draga nokkra úr áhorfendaskaranum upp á svið til sín til að hjálpa sér við að ljúka einu laginu, eitthvað sem að salurinn var búinn að klúðra trekk í trekk.

En allt gott tekur einhvern tíman enda og það átti líka við um þessa tónleika. Þeir koma þó til með að lifa vel og lengi í minningunni. Og að sjálfsögðu munu myndirnar hjálpa til við það. Þær koma til með að fara inn á selkot.com þegar að ég kem í bæinn aftur.

tot ziens